Carcassonne

Carcassonne, meer dan een spelletje

Binnenkort is het zover; de grote vakantie uittocht begint. Na Frankrijk een aantal jaren links te hebben laten liggen (2 x Duitsland en een keer Italië) begonnen we "la douce France" toch een beetje te missen.  Vooral ook omdat we het afgelopen jaar behoorlijk verslingerd zijn geraakt aan het bordspel "Carcassonne". Laat de stad waarop het spel gebaseerd is nu echt bestaan! Daar wilden we wel eens kennis mee maken. Maar er is nog een andere reden dat we graag naar het land van de Kartharen wilden trekken. Dat heeft te maken met onze vorige vakantie in Venetië. Daar hebben we iets beleefd dat ons uiteindelijk ook deed besluiten richting Carcassonne te gaan. Dit vereist een uitleg. Waar zal ik een beginnen.

Het begon allemaal zo'n half jaar geleden toen we onze tuin aan het opknappen waren. Nu moet je weten dat onze tuin al decennia is betegeld met leistenen platen. Volgens de vorige eigenaar, een gerenommeerde architect, waren deze afkomstig uit Italië. Die platen zijn genummerd met Romeinse cijfers en lijken nog het meest op grafstenen. We willen er daarom ook al een tijdje van af. Gekscherend vroegen we ons af of we wellicht nog lijken eronder zouden aantreffen. Maar we vonden iets heel anders. De platen bestaan uit lagen leisteen. En bij een van de platen troffen we tussen de lagen een merkwaardig vel perkamentachtig papier aan. Zeg maar een manuscript met een cryptische boodschap. Het enige dat we begrepen is dat het iets met Venetië te maken had. En toeval of niet, door Jasmijn kregen we zowaar een aanleiding om deze prachtige stad te bezoeken. 

Ons bezoek aan Venetië

Onze beide dochters mochten als afsluiting van hun tijd op de basis school direct na de CITO toets een korte vakantie uitzoeken. Iris koos indertijd voor Disneyland en Jasmijn gaf aan wel een bezoek te willen brengen aan Venetië. Kwam dat even goed uit! In Venetië raakten we door het manuscript verwikkeld in een spannende speurtocht die, helaas, nog niet afgelopen lijkt te zijn.

Na terugkomst moest Jasmijn een werkstuk maken over een gebeurtenis uit de   geschiedenis. Maakte niet waarover als het maar een geschiedkundige inslag had. Uiteraard wilde ze graag iets vertellen over de geschiedenis van Venetië. Maar liever deed ze nog het avontuur dat we daar beleefden uit de doeken. met de juf sprak ze daarom af het hele werkstuk in de vorm van een verhaal te gieten. Het is een leuk verhaal geworden dat precies vertelt wat we in Venetië meegemaakt hebben en en passant ook nog het nodige vertelt over de rijke historie van deze prachtige stad. Je kunt het hele verhaal lezen op

Het geheim van Venetië .

Klik maar eens op de titel hierboven om bij het verhaal te komen. Beslist doen. Het is erg leuk en je steekt er ook nog wat van op.

Even terzijde; in dit reisverslag zul je regelmatig van deze links tegenkomen. Dus schuiven met die muis en klikken als de aanwijzer veranderd in een handje!

Hoe dan ook, aan het einde van dat verhaal wordt duidelijk waarom we naar Carcassonne moeten. Ben benieuwd of we daar nog iets verder komen......

Rennes le Château

Wie het verslag van Jasmijn gelezen heeft begrijpt nu waarom onze keuze voor de zomervakantie op Carcassone gevallen is. Clou in het verhaal is de brief die we aan het einde vinden met de naam van ene pastoor Bérenger Saunière en het raadsel

Het groen ten weste
van de dubbel beschermde veste
herbergt een steen in alle richtingen van het kompas gelezen
die zal u vertellen waar u moet wezen

Een beetje doorgewinterde Googler heeft maar een paar seconden nodig om uit te vinden dat het hier gaat om Carcassonne en het daar vlak onder gelegen plaatsje Rennes le Château.  Dat plaatsje barst uit zijn voegen van de mysteries. In essentie komt het er op neer dat de bewuste pastoor, die daar rond 1900 de scepter zwaaide, plotseling met geld begon te smijten en dat tot op de dag van vandaag nog steeds niet duidelijk is hoe hij zo plotseling aan die rijkdom kwam.

De raadsels rond Rennes le Château beginnen als in 1781 de heerseres van het gebied markiezin d’Hautpoul de Blanchefort overlijdt zonder kinderen gebaard te hebben. Ze geeft al haar familiegeheimen door aan haar biechtvader die het op zijn beurt weer doorgeeft aan zijn opvolger. Er zou een enorme schat verborgen zijn in haar domein. Uiteindelijk lijkt Saunière degene te zijn die het geheim weet te ontraadselen. Bij onderhoudswerkzaamheden in 1887 aan zijn vervallen pastorie ontdekt hij in een zuilvormig altaar meerdere perkamenten en later onder het altaar een pot met muntstukken die hij afdoet als “waardeloze medailles van Lourdes”. De perkamenten wijzen tenslotte de toegang tot de grafkamer van de heren van Rennes. Saunière stuurt zijn werklieden naar huis om geen pottekijkers te hebben maar dorpslieden bevestigen dat ze hem er diverse malen ’s nachts er op uit hebben zien trekken om te struinen op het kerkhof. Vanaf dat moment leven de pastoor en zijn huishoudster in grote weelde. Hij schaft diverse dure attributen aan voor zijn kerk, koopt 5 terreinen in de buurt van zijn kerk en laat daar een luxe villa in neo-renaissance stijl (Villa Béthanie) kompleet met een grote tuin en een neogotische toren (Tour de Magdala) op bouwen. De bisschop van Carcassonne wordt achterdochtig maar weet de pastoor de herkomst van de financiële middelen niet te ontfutselen. Als Saunière in 1917 overlijdt laat hij alles na aan zijn huishoudster Marie Dénarnaud. Als Saunière haar al het geheim onthuld zou hebben neemt ook zij dat in 1953 mee in haar graf.

Het hele verhaal wordt uitvoerig uit de doeken gedaan op de site De zaak "Rennes-le-Château"

Voor wie wat tijd over heeft; er bestaat een heel aardig Youtube filmpje over deze affaire geheel in het Nederlands getiteld Rennes le Chateau, Sauniere

Over de schat doen verschillende verhalen de ronde: goud van de Visigoten, de oorlogsbuit van Dagobert, de schat van de Kartharen, de schat van de koning van Majorca of zelfs de heilige graal of belangrijke documenten over het leven van Jezus. Wat dat betreft zijn de ideeën die Dan Brown in de “da Vinci Code” oppert niet oorspronkelijk en dat ook hij op de hoogte was van het mysterie van Rennes blijkt wel uit het feit dat de omgebrachte conservator dezelfde achternaam had als onze pastoor.

Voor wie er meer over wil weten:De geheime schatten van Rennes . Of neem eens een kijkje op de speciale website over dit dorpje Rennes le Château The File. Zoals de titel al doet vermoeden wel in het Engels.

Op weg

Maar een kwartier later dan gepland waren we om kwart over 6 zowaar op weg naar zonnige streken. Want in Nederland was het bagger. In een druilerige motregen die langzaam overging in een echte bui hebben we voor dag en dauw de bagage in de auto geladen. Wat is nieuw. Ik kan me niet heugen dat het niet regende op de dag van ons vertrek. De bak-op-het-dak ging dit keer gewillig op slot. In voorgaande jaren moest ik er nog wel eens flink op beuken, wat meestal gepaard ging met de nodige krachttermen. Een moment waarop de kinderen zich altijd wijselijk even terugtrokken. Omdat ik dat slot dus van geen meter vetrouw gaat er altijd een spanlijn omheen. Ik moet er niet aan denken dat ik in mijn achteruitkijkspiegel ons schone (heenweg) of vuile ondergoed (terugweg) ineens over de snelweg zie dwarrelen. Naarmate de reis vorderde werd het steeds warmer en zonniger. Bij onze eerste stop was de temperatuur al van 14 tot 21 graden toegenomen om bij aankomst tegen de 30 graden te belopen. Let wel, het was toe al 10 uur ’s avonds!  Twee uur later dan gepland overigens maar dat kwam door een enorme file rond Parijs. In plaats van de verwachte 20 minuten hadden we bijna 2 uur nodig om daar voorbij te komen. Tel daarbij het oponthoud dat we hadden even voor Orleans omdat iemand zijn caravan niet onder controle wist te houden en twee uur vertraging is zo opgelopen. De laatste 700 kilometer gingen overigens vlekkeloos. Cruise control op 140 km/uur en gaan op een vrijwel uitgestorven snelweg door een schitterend gebied (Loire, Limousin, Dordonge).  Na 1200 kilometer bereikten we eindelijk Carcassonne waar op dat moment een concert van Pink Floyd aan de gang was. Later op de avond hoorden we nog het vuurwerk dat aldaar als afsluiting de lucht in ging. Carcassonne bestaat 2000 jaar en er worden deze zomer daarom diverse activiteiten ontplooid. Na Carcassonne was het nog ongeveer 15 kilometer en een flinke klim door een donker bos naar onze camping. Ondanks dat de duisternis al was ingevallen werd snel duidelijk dat het om een prachtige locatie gaat. Alle huisjes zijn gelegen rond een soort Romeins openlucht zwemparadijs met een magnifiek uitzicht over het dal. En ook dit jaar treffen we het weer met de ligging van ons huisje; geen buren voor of naast ons en dus een maximum aan privacy. En dat terwijl er ook straatjes zijn waar de huisjes hutje mutje staan. Komt waarschijnlijk omdat we er zeer vroeg bijwaren met boeken. Al voor de kerst hadden we een optie genomen op een van de vele huisjes hier. Het huis heeft een behoorlijk overdekte veranda dus ook met regen kun je hier uitstekend buiten zitten. Zoals je op de foto hiernaast goed kunt zien. Een foto waarop je Iris maar moeizaam kan onderscheiden want ze heeft zich als recalcitrante puber voorgenomen niet op de foto te willen en duikt direct weg achter een boek of onder een deken als ze ons een camera ziet trekken. Je zult haar de komende weken dus niet veel op de foto’s tegenkomen, ben ik bang. Maar hoe dan ook; hier gaan we het de komende 3 weken wel uithouden!

Het is hier fantastisch

Gisteren de camping verkend. En natuurlijk de internet-mogelijkheden ondezocht. Er is een soort voorhistorisch teletype apparaat die tegen betaling inderdaad internettoegang geeft. En je kunt zowaar foto's uploaden als je de muis uit de enige USB-stekker rukt en een USB stick erin steekt. Maar het gaat traag! Zit volgens mij een 1200 baud modem achter. Maar een paar kilometer verderop zit een McDonalds die adverteert met gratis en ongelimiteerd WIFI internet.  En daar zitten we nu met de hele familie. Als je je door een 5 pagina's lange enquette geworsteld hebt, geheel in het Frans dus we begrijpen er geen jota van en hebben maar wat ingetikt, dan werkt het inderdaad vlekkeloos. Dus hier gaan we nog vaak komen.

De camping valt verder niets op af te dingen. Alles ziet er even mooi en nieuw uit. De washokken lijken zo uit de Romeinse tijd te komen en het zwemparadijs heb ik gisteren al bejubeld. Uiteraard hebben  we het direct uitgeprobeerd gisteren.

Vandaag staat in het teken van boodschappen doen en morgen gaan we dan eindelijk de omgeving verkennen. Wordt het direct naar Rennes le Château of toch eerst Carcassonne? We zullen het zien.

Onze eerste ontdekking!

We konden niet wachten. Ons eerste uitstapje in deze vakantie is direct al een bezoek aan Rennes le Château geworden. En we hadden ons geen betere start kunnen wensen. Maar laat ik niet op de zaken vooruitlopen. Om bij het dorpje te komen moet je flink omhoog. Rennes ligt bovenop een heuvel en de 88 inwoners hebben dan ook een prachtig uitzicht over het dal. Inderdaad, slechts 88 zielen bevolken het dorp en ze staan waarschijnlijk allemaal in dienst van het mysterie. Het eerste wat  opvalt, is het bord dat aangeeft dat het ten strengste verboden is om te graven binnen de gemeente grens. En niet ten onrechte want er is door talloze schatzoekers flink gespit, tot wel 14 meter diep. Het verbod stamt uit 1965 toen een of andere halve gare met dynamiet bijna het gehele dorp van de kaart veegde. Alvorens bij de kerk van Saunière aan te komen passeer je talloze esoterische winkeltjes en diverse boekhandels. Want er is wat afgeschreven over Rennes le Château. Ook in onze  moerstaal. In een van de boekwinkels met wel twee planken vol Nederlandstalige boeken troffen we het ons bekende driedelige werk “de geheime boodschappen van Rennes le Château”van Jaap Rameijer aan. Deze landgenoot, die helemaal in de ban van het mysterie is geraakt, is in Rennes blijven hangen en schijnt een herberg ergens aan de rand van het dorp te runnen. Misschien gaan we eerdaags nog wel eens bij hem op bezoek. Als strip-liefhebber heb ik alle stripverhalen aangeschaft die er maar over Rennes te vinden waren. Het zijn er vier, één in het Engels de rest in het Frans. Maar, zo verzekerde Iris mij, ze zou ze in het kader van haar Frans lessen wel voor me vertalen.

Uiteindelijk kwamen we bij de pastorie van Saunière waar het allemaal begonnen is. De pastoor en zijn huishoudster zitten nog steeds in de voorkamer en kijken geamuseerd toe hoe meer dan 100.000 bezoekers per jaar aan hen voorbij schuiven. De pastorie is nu ingericht als museum. Alles staat er nog, de Visigotische pilaar waar Saunière een paar geheimzinnige perkamenten gevonden heeft, de grafstenen van het familiegraf van d’Hautpouls etc. Bij binnenkomst in de kerk kijk je meteen in de priemende ogen van de zwarte duivel Asmodeus die door Sauniëre zelf is aangeschaft toen hij dik in de slappe was kwam te zitten. “Die duivel ken ik” riep Iris plotseling, “zo een komt er ook voor in het boek “Grimpow” en die moet je dan omhelzen. Dan spring er ergens een luikje open”. Dat had ze natuurlijk nooit moeten zeggen want nu was ze wel verplicht deze duivel te knuffelen. Het kostte aardig wat overredingskracht haar zover te krijgen en een hoop geduld want uiteraard durfde ze dat alleen maar te doen als er helemaal niemand het kon zien. En voor we een paar seconden alleen waren in die kerk. Maar uiteindelijk deed zich een geschikt moment voor. En zowaar, toen Iris de duivel aan haar boezem drukte hoorde ik een klik en ging er aan de achterkant iets open. Niet te geloven! Blijkbaar zit er een verborgen ruimte in die alleen maar ontsloten wordt als je gelijktijdig op een bepaalde plek aan de voorkant en aan de achterkant drukt. En blijkbaar was nooit iemand eerder op het idee gekomen want de ruimte was niet leeg. Triomfantelijk haalde Iris er een langwerpig stuk papier uit. Hiernaast zie je haar het beduusd in de lucht houden. Snel maakten we ons er mee uit de voeten. Toen we het nauwkeuriger bekeken op een afgelegen plek bleek het een langwerpige kaart te zijn met allemaal vierkante gaatjes. Een soort ponskaart. Of meer een soort kaart die wordt gebruikt bij draaiorgels, Zeg maar zo’n pagina uit een draaiorgel boek. Maar dan veel korter. De kaart oogt te nieuw om uit de middeleeuwen te stammen maar te oud om van het computertijdperk te zijn Een ponskaart zoals die als invoer medium werd gebruikt bij de eerste grote computers is het dus zeker niet.  Waarschijnlijk is de kaart er door Saunière zelf ingestopt. Wat zou hier in vredesnaam de betekenis van moeten zijn? In ieder geval hebben we hier een uniek stukje puzzel in handen dat in nog geen enkel boek over Rennes le Château wordt genoemd. Dat dit ons mag overkomen!

De rest van de dag hebben we met kloppend hart de overige  bezienswaardigheden van Rennes bezocht zoals de tour de Magdela, de villa Bethany en de andere door Saunière gefinancierde locaties.

Nu snel een Internetcafé vinden om eens uitgebreid te Googlen…..

 

madame Carcas Sonne

Gisteren naar Carcassonne getogen. Deze dubbel ommuurde stad is tenslotte een van de redenen voor ons geweest om naar dit deel van Frankrijk als vakantiebestemming uit te zoeken. De hoofdpoort ziet er precies hetzelfde uit als op de doos van het gelijknamige bordspel. Met zijn 2,5 km dubbele muren en 52 torens is Carcassonne de grootste nog intacte middeleeuwse stad van Europa. Maar dat is niet altijd zo geweest. Toen het gebied ten noorden van de Pyreneeën ooit bij Frankrijk kwam en Carcassonne geen functie meer had als bolwerk tegen de Spanjaarden raakte het knap in verval. De beroemde architect/restaurateur Violet Le Duc kon het rond 1850 maar net behoeden voor totale afbraak. In die tijd was het culturele erfgoed besef en de belangstelling voor de middeleeuwen kennelijk nog niet zo groot.  Direct maar een rondrit met zo’n dul treintje geboekt om ons eens uitvoerig te laten voorlichten over de geschiedenis van de stad. Zowaar in het Nederlands. Dus weten we nu bijvoorbeeld hoe de stad aan zijn naam komt. Ooit zwaaide ene gravin Carcas de scepter over de stad. Maar er waren lieden die haar de macht niet gunden en besloten tot een belegering van de stad. Madame de Carcas was echter net van gisteren en liet al het nog voorradige voedsel verzamelen in de hoofdtoren alwaar het werd gebruikt om een varken vet te mesten. Toen dat varken geen pap meer kon zeggen werd het van de toren geflikkerd en viel het te pletter voor de ogen van de beduusde belegeraars. Zijn buik barstte open en alle gevoerde lekkernijen spatten, nog nauwelijks verteerd, in het rond. Bij het zien van zoveel overdaad alleen al in de maag van een varken vermoedde men zulke enorme voorraden in de stad dat een belegering zinloos leek. Moedeloos pakte de belegeraars hun boeltje en vertrokken. Madame Carcas luidde de klokken ten teken dat de belegering was opgeheven. “Carcas sonne” (mevrouw Carcas luidt de klokken) zong men vrolijk in de stad en zo is het dus gekomen. Vanwege het onneembare uiterlijk van de stad heeft overigens niemand verder ooit maar de moeite genomen iets van een aanval te ondernemen. Tot meer dan het stoken van een fikkie in een van de voorsteden is het nooit gekomen. 

Uiteraard hebben we in de stad gezocht naar aanwijzingen die de betekenis van de geheimzinnige kaart met gaten zou kunnen verklaren. We dachten dat het wellicht zo’n kaart zou kunnen zijn die je door een speeldoos haalt waarbij het gatenpatroon de melodie bepaalt. Maar aangezien de kaart maar 4 rijen met gaten bevat zou maar een zeer klein deel van de beschikbare tonen gebruikt worden. En je hoeft geen muzikaal wonderkind te zijn om te zien dat onze kaart hele valse akkoorden zou opleveren. De muzieknoten omzetten in de corresponderende letter (C, D, E, F, G, A, B,) op de toonladder levert ook acacadabra op. Bach was misschien in staat met de letters van zijn naam prachtige akkoorden en daarmee melodieën te componeren, Saunière of wie die kaart dan ook in de zwarte duivel Asmodeus heeft gelegd, was duidelijk a-muzikaal. Overigens heeft onze speurtocht langs winkels met muziekdoosjes wel voldoende exemplaren opgeleverd om Margot nog vele verjaardagen lang een uitbreiding op haar collectie speeldoosjes te kunnen geven. Maar onze kaart heeft waarschijnlijk niks met muziek te maken. Wie heeft er andere suggesties?

Ons bezoek aan Carcassonne hebben we afgesloten met een bezoek aan het  kasteel. En het hoogtepunt voor de kids was waarschijnlijk het bezoek aan een enorme snoepwinkel. Een van de specialiteiten hier is noga (nougat). We wilden ook nog een wandeling langs de kantelen, een bezoek aan het martelmuseum brengen, een toernooi bijwonen en een blik op de voorsteden werpen, maar de tijd stond dat niet toe. Maar Carcassonne ligt zo vlak bij onze camping dat een tweede visite er zeker nog wel in zit. Het was bovendien zo warm ( > 30 graden) dat een duik in het zwembad ook wel lokte.

Asmodeus neemt wraak

Asmodeus, de zwarte duivel, heeft wraak genomen. Vanmorgen hoorde ik bij het  ontbijt een enorme “krak”. Ik dacht nog “wat maakt dat stokbrood een herrie”.  Maar het bleek de kroon op een van mijn voortanden te zijn. Dat heet geloof ik een stift-tand. Deze is afgebroken en blijft alleen geholpen door wrijving de zwaartekracht nog tarten. Maar ergens in de loop van de dag zal hij er toch definitief af vallen. Dat wordt dus een bezoekje aan de lokale tandarts. Helaas kunnen we pas morgenochtend terecht. Gelukkig heb ik er (nog) geen pijn van. Alleen moet ik vreselijk moeite doen om het niet in te slikken bij alles wat ik naar binnen werk. Ik hoop dat de tandarts het met een beetje cement weer zo weet vast te metselen dat ik het er de vakantie mee uit zing. En het zou wat onhandig zijn als ik morgen eerst in mijn poep moet roeren voor dat ik het weer in mijn mond kan laten zetten…

Gisteren bij het uploaden van de volgende episode van ons verhaal de eerste reacties bekeken. Erg leuk allemaal. Sommige wat sceptisch (nee, Margo, in de McFlurry zaten geen aanwijzingen) anderen juist zeer geïnteresseerd. Het document dat we tussen onze “Italiaanse grafstenen” vonden hebben we uiteraard niet bij ons, Piet. Maar zodra we weer thuis zijn zullen we dat ook op het web zetten. Overigens noemde ik Pink Floyd als beroemde popgroep die op onze dag van aankomst een optreden in Carcassonne verzorgde, maar het bleek Deep Purple te zijn.

Pa; wat een prachtig verhaal over dat thee zetten zonder gas. Jij en Boodt overigens veel succes met het klussen in ons huis. En Leets; is het al weer wat rustiger in Sudan?

Vera en Gerdien; veel leesplezier met het verhaal van Jasmijn. Doe Martin overigens de felicitaties met zijn halve eeuw bestaan. Er is een kaart onderweg.

Jolanda en familie; een fijne vakantie toegewenst.

Monique tenslotte; onze logeetjes al zat?  Durf je ze al een keer je tuin in te sturen?

Alle mensen die gereageerd hebben, zeer bedankt. En vooral blijven doen. Zeker als je nog suggesties hebt over de richting waar we in moeten zoeken. Ik zal hierbij nog een wat duidelijker foto plaatsen van die geheimzinnige “ponskaart” .

Ontmaskerd

Goed nieuws en slecht nieuws. En het eeuwige dilemma; waar mee te beginnen? 

Het slechte nieuws eerst dan maar.  Ik ben vandaag bij een lokale “dentist” geweest.  Een uiterst aimabele man die, zodra hij door had dat we uit Holland kwamen, meldde dat hij wel eens bij de rotary club in Nieuwkoop kwam. Maar die verder geen woord Engels sprak waardoor het moeilijk was zijn diagnose te volgen. “Oh, la, la “ riep hij na een eerste blik in mijn bakkes.  Nou weet ik dat “Oh la la “ een goed teken is als een fransman het tegen een vrouw heeft. Maar tegen een man betekent het vrijwel altijd ellende. En dat klopte. Mijn kroon bleek niet stuk maar wel de tand (of wat er nog van over was) waarop de kroon geplaatst was. Hij probeerde nog het restant te lijmen op het stompje tand dat nog over was, maar bij mijn eerste “merci” lanceerde ik al direct de kroon. Met veel omhaal maakte de dentist duidelijk dat alleen nog het aanschroeven van de kroon tot de mogelijkheden behoorde maar dat hij daarvoor de “racine” moest verwijderen (ondertussen weet ik nu dat hij daarmee de wortel bedoelde), dat ik daarvoor verdoofd moest worden en dat de hele operatie een anderhalf uur in beslag zou nemen en dat hij daarvoor nu geen tijd meer had. Dat wordt dus morgen nog een keertje terug komen. Met als gevolg dat ik vandaag de hele dag mag ervaren hoe een junkie voelt die zijn tanden is kwijtgeraakt. Met een fietsenrek van hier tot aan de overkant (het was de breedste tand die ik bezat) zal ik een dag lang zo weinig mogelijk praten en lachen om niet iedereen de stuipen op het lijf te jagen.

Het goede nieuws is dat het raadsel van de ponskaart is opgelost. De gouden tip kwam gistermiddag van Paolo onze vriend uit Venetië. Hij suggereerde dat het wellicht een soort masker is (hoe kun je ook anders verwachten van iemand uit de stad van de maskers) die je over een tekst hoort te leggen. Een tekst van 5 regels lang en ongeveer 60 karakters breed. Of 4 regels waarbij tussen de 3^e en 4^e regel wat meer afstand is. Er lijkt op de kaart namelijk een soort 4^e rij voor te komen waar geen enkel gaatje in te vinden is. En ook hier bleek de oplossing erg dichtbij te zijn. Letterlijk. Asmodeus stond bij de ingang. En slechts een paar meter hoger boven de deur was een enorme lap tekst te zien. De complete geloofsbelijdenis van Berenger Saunière en volgens sommigen ook een tekst die ooit door Maria Magdalena zelf is uitgesproken. Voor het grootste deel weggevaagd. Maar het boek van Jaap Rameijer bood uitkomst. Daarin is een gereconstrueerde tekening van de gehele tekst te zien. Door met Photoshop de ponskaart op dezelfde schaal en met dezelfde aspect ratio over een scan van die tekst heen te leggen en wat heen en weer te schuiven wordt er op een bepaald moment onder elk gat een letter zichtbaar. Omdat de onderlinge letterafstand en letterbreedte niet constant is past het werkelijk maar op één manier. En dat levert de volgende tekst op:

ND de Marceille

Dat is niet moeilijk te duiden. Volgens onze Michelin gids is de Notre Dame de Marceille een 14^e eeuws pelgrimskerkje hier vlak in de buurt. Drie keer raden waar we morgen naar toe gaan, als de tandarts mij tenminste niet al te erg te grazen genomen heeft.

De rest van de dag hebben we besteed aan het op afstand bekijken van een viertal tegen een berg gebouwde ruines van Kartharen-kastelen. Dat er vier zo dicht bij elkaar staan schijnt te maken hebben met erfrecht. De oorspronkelijke Karthaar had vier kinderen die allen hun eigen stulpje eisten. Nog een geluk dat hij geen twaalf kinderen had. We hebben nog even overwogen naar boven te wandelen om tussen de ruines door te banjeren, maar de temperatuur heeft ons ervan weerhouden. Als alternatief zijn we een tweetal grotten ingedoken waarin het heerlijk toeven was vergelijken met de meer dan 30 graden daarbuiten. De ene grot heeft een plaatsje op het UNESCO wereld erfgoed weten te bemachtigen door een gigantische kroonluchter van kristallijne structuren (zeer zeldzaam, de meeste calciumcarbonaat afzettingen zijn gewoon glad) en de ander is beroemd omdat deze een druipsteengrot bevat die zo groot is dat de Eiffeltoren er met gemak in past. Boeiend allemaal, maar op dit moment staat onze kop meer bij de volgende stap in het oplossen van ons raadsel.

De tandenfee

Even een korte update omtrent mijn tandprobleem. Ben net bij dentist geweest  die de nodige voorbereidingen getroffen heeft om mijn kroon met tand (althans wat er nog van over is) terug te schroeven. Er moet iets uitharden en we zijn voor een uur de praktijk uitgejaagd. Dus mooi even de tijd om bij de Mc een koffie te bestellen en snel even wat te uploaden. De praktijk is normaal gesproken gesloten in het weekend maar speciaal voor messieur Klee heeft de tandarts zijn weekendverblijf in zijn 2^e huisje hier 100 km vandaan aan de Cote Vermeille nog even uitgesteld. We moesten dan ook door de artiesten-ingang naar buiten; zijn garage met 4 auto’s waaronder twee antieke sportauto’s. Een bonne vivant onze mijnheer Bac.  Grappig trouwens dat een tandarts genaamd “Bac” met mijn bakkes bezig is. Hij is trouwens bevriend met een tandarts-collega in Holland die luistert naar de naam “Kroon”. Wat toevallig. Verder niks dan lof over deze man. Hij doet echt zijn uiterste best mij op mijn gemak te stellen en zo weinig mogelijk pijn te doen. “Tu as mal?” vraagt hij ieder keer. “Ben je mal” zeg ik dan.

Over een uurtje hoop ik weer met een volledige bezetting van mijn bovenkaak door het leven te gaan en kunnen we richting Notre Dame de Marceille rijden op zoek naar aanwijzingen. Ongetwijfeld daarover morgen meer.

Notre Dame de Marceille

We zijn weer een stap verder in de ontrafeling van het geheim van Saunière ! Ons bezoek aan de Notre Dame de Marceille leverde weer een aanwijzing op. Het kostte wel wat moeite. De ND de Marceille is een alleraardigst 14e eeuws pelgrimskerkje dat vol hangt met heiligenbeelden, tempeliers-symbolen en vooral dankbetuigingen in de vorm van tegels die aan de wanden zijn bevestigd. Blijkbaar hebben in de loop der eeuwen heel veel mensen hier een wonder ervaren, wat dat wonder dan ook geweest mag zijn. De kerk hangt letterlijk vol met attributen die allemaal iets met het raadsel te maken zouden kunnen hebben. Gelukkig was het niet druk en konden we uitgebreid speuren. Maar af en toe liepen er toch ander bezoekers binnen en moesten we ons wat subtieler gedragen. Een van de bezoekers kreeg in de gaten dat wij wel heel erg geïnteresseerd waren in alles wat los en vast zat en bleef ons een tijdje volgen. Om hem af te schudden zijn we maar even naar buiten gelopen om een stukje van de pelgrims route af te leggen. De kerk ligt aan de pelgrimsroute naar Santiago de Compostella en als boetedoening of als eerbetoon mag je de laatste paar honderd meter naar de ingang van de kerk op je knieën afleggen over een slecht geplaveide weg die ook nog eens stijl omhoog loopt. . Er moeten heel wat knieën zijn opengehaald op deze weg. Halverwege de wegstaat een kapelletje met een Maria beeld boven op een magische bron. (“Fontain” zegt onze reisgids, maar er spuit niks, dus we houden het op een simpele bron).  Je mag het water over je heen sprenkelen maar drinken wordt ten strengste afgeraden om geen magische ziekte op te doen. Natuurlijk zagen wij in dat kapelletje een uitstekende verstopplaats voor een aanwijzing en we hebben het dan ook van alle kanten onderzocht. Margot heeft zelfs het rooster dat over de eronder stromende bron ligt even opgetild om te zien of er mogelijk wat in het water te vinden was. Helaas geen wonder en geen aanwijzing. Terug naar de kerk om deze nog nauwkeuriger te inspecteren.

Toen we eigenlijk al de moed hadden opgegeven viel ons oog op een van de bedank-tegels die, waarschijnlijk niet geheel toevallig, net onder een beeld van een pastoor was opgehangen. De tegel was geplaatst door ene Saunière op 11 - 04 -1915. Laat dat nu net de verjaardag zijn van onze gelijknamige pastoor. Zoveel toeval bestaat niet dus die tegel moest een aanwijzing zijn. Maar meer dan een dankbetuiging aan Maria stond er echter niet op. Bovendien in dezelfde bewoording zoals die ook op honderden andere tegels zichtbaar was. De tegel was aan de muur bevestigd via pinnen die in gaten in de muur staken. Niet echt geschroefd dus. Zou de tegel te verwijderen zijn?  Inderdaad, en dat ging eigenlijk nog vrij simpel. Jasmijn wist haar kleine vingers er makkelijk achter te wurmen en vrij gemakkelijk kwam de tegel los zoals op de foto hiernaast te zien is. Een glunderende Jasmijn met de gewraakte tegel in haar handen. Maar nog veel interessanter is het beeld dat zichtbaar is op de plek waar de tegel gezeten heeft! Daar zagen we nu een andere tegel die klaarblijkelijk ergens anders is uitgehakt en hier verstopt is. Een hele bijzondere tegel met, waarschijnlijk, Latijnse woorden op een hele bijzondere manier gerangschikt:

R O TA S

O P E R A

T E N E T

A R E P O

S A T O R

Welke kant je de tekst ook opleest, van links naar rechts, van rechts naar links, van boven naar beneden of van beneden naar boven; steeds levert dat hetzelfde rijtje woorden op! Geen idee wat de woorden betekenen. Zelfs Iris wist er, na een jaar Latijn, geen chocola van te maken. Maar dat de tekst niet willekeurig gekozen is en een geheime boodschap moet bevatten, daar bestaat geen twijfel over. Dus lezers die meerdere jaren Latijn in hun vakkenpakket hebben gehad worden van harte uitgenodigd te reageren.

>

We hebben de danktegel snel weer terug gehangen en zijn er vandoor gegaan. Maar niet nadat we eerst nog een potje zelfgemaakte jam hadden gekocht waarvan de opbrengst geheel ten goede zou komen aan de pelgrims. De prijs mocht je zelf bepalen. Uiteraard hebben we veel te veel neergeteld voor zo’ n klein potje Jam maar een beetje offer was ons onze ontdekking wel waard. Nu maar hopen dat de Notre Dame de Marceille door onze weblog niet wordt overspoeld door schatzoekers die de tegels uit de muur beginnen te rukken….

Les Capitelles

De temperatuur blijft stijgen hier. Morgen wordt het 34 graden maar ook vandaag zullen we de 30 makkelijk halen. De koel-rugzak die we van Opa en Oma gekregen hebben komt hier erg goed van pas. Gelukkig waait het hier ook regelmatig waardoor de warmte een stuk dragelijker wordt. We zijn hier alweer een week, dus de hoogste tijd voor Margot’s favoriete onderdeel (tevens het minst favoriete nummer bij de kinderen); wandelen. Ze heeft een mooie wandeling uitgezocht door de velden beneden aan de heuvel waarop Rennes ligt. De wandeling moet een kleine tweeëneenhalf uur duren. Omdat wij niet van die snelle starters zijn komen we pas rond een uur of twaalf aan op de plek waar de wandeling begint. Dit betekent wel dat we dus op het heetst van de dag ons gaan inspannen. Eerst flink smeren met zonnebrand dus.

De wandeling is bijzonder omdat ze gaat door een gebied dat is bezaaid met vreemde hutjes opgebouwd uit op elkaar gestapelde leistenen. De hutjes zijn ongeveer drie meter hoog, hebben een dak en een deuropening en zijn lekker koel van binnen. Op het “ Camp Grand”  waar onze wandeltocht doorheen loopt staan er wel zo’n honderd bij elkaar. Sommigen nog geheel in tact, anderen volledig ingestort. Over de leeftijd en functie van deze “ Capitelles”  zijn de geleerden het niet eens. Wel is zeker dat ze al knap lang bestaan. Ze dateren waarschijnlijk uit het neolitische of megalitische tijdperk. Erin leven is bijna niet mogelijk gezien de beperkte ruimte en het ontbreken van een gat om een vuur te kunnen stoken. Er is nooit iets in gevonden, dus graftombes zijn het vermoedelijk ook niet. Sommigen denken dan ook dat ze een meer rituele functie hadden of dat ze dusdanig geplaatst waren dat ze kruispunten van een geografisch web markeren. Een theorie luidt dat de mensen er vroeger heen trokken vlak voor dat ze stierven om hun kennis over te dragen aan de stenen. De door de stenen opgenomen kennis zou weer via meditatie in de nog levenden vloeien. Ja, Ja, rond Rennes le Château is niets zonder magische betekenis.

Daarover gesproken, onze magische steen blijft ons bezig houden. We zijn er inmiddels achter gekomen dat een dergelijke tekst die naar alle richtingen toe gelezen kan worden een “ palindroom” genoemd wordt. Ons Palindroom is niet uniek. De tekst is al op verschillende plaatsen in Europa gevonden en de eerste keer dat iemand de moeite nam de tekst in een steen te beitelen was al in de Romeinse tijd in Pompeji. Waarschijnlijk heeft Saunière de tekst niet zelf verzonnen en mogelijk de steen niet eens zelf laten maken maar wel gebruikt om een hint te geven. Want dat de steen aan Saunière toebehoorde is ons wel duidelijk. We zijn er ook achter gekomen dat de steen in eerste instantie in de Tour Magdala heeft gezeten. Het was ons al opgevallen dat een van de hoekstenen van deze toren anders oogde dan de rest. Het lijkt erop dat die Palindroom-steen daar ooit gezeten heeft maar op een bepaald moment er uit gehakt is om te verhuizen naar de pelgrimskerk. Via schuiven in Photoshop is weer prima duidelijk te maken hoe goed de steen eigenlijk past in die hoeksteen van de Tour. De steen is hoogstwaarschijnlijk dezelfde als die wordt genoemd door di Chimici in het verhaal van Jasmijn over Venetië:

“…herbergt een steen in alle richtingen van het kompas gelezen.die zal u vertellen waar u moet zoeken”

Zou het kunnen zijn dat Saunière ontdekt heeft dat zijn geheim gecompromitteerd was en dat hij daarom de steen heeft laten weghalen? En vervolgens de duivel Asmodeus heeft aangeschaft om een aanwijzing naar de nieuwe locatie te kunnen achterlaten?

Wie het weet mag het zeggen.

Dankzij een reactie van de latijnleeraar van Iris en een aantal links die Margo uit Gouda ons stuurde kennen we nu in ieder gaval de vertaling:

“Zaaier Arepo houdt met moeite de wielen”. Of “ De zaaier Arepo bestuurt (leidt) de ploeg met zijn handen”. En “zaaier” mag je ook lezen als “schepper”..

Zou het iets te maken kunnen hebben met die geheimzinnige hutjes hier?

Het labyrint van Nébias

Een beetje eerder dan gepland een 2^e wandeling gemaakt. Wederom eentje uit het hier ter plekke aangeschafte wandelgidsje “Les sentiers d’Emilie en Pays Cathare”. Deze 8 kilometer lange “sentier découverte de la nature” zou een kleine twee uur duren. Het werden er uiteindelijk bijna vijf. Bleek achteraf dat Emilie ons ergens een afslag had willen laten nemen die we totaal gemist hebben. Was uiteindelijk niet erg want het grootste deel van de wandeling ging door het bos waar het, door het dichte bladerdek, goed toeven was. De laatste kilometers slingerden zich door het labyrint van Nébias. Dat is een bijzondere verzameling rotsformaties, een paar kilometer ten zuid-westen van Rennes le Château, die inderdaad door de schepper neergelegd zijn in de vorm van een enorm doolhof. Soms komen de rotsen maar tot je middel maar meestal steken ze enkele meters de lucht in. De doorgangen zijn vaak overwoekerd en erg donker. Regelmatig moet je je rugzak af doen en je buik inhouden om je er zijdelings net doorheen te kunnen wurmen. Bepaalde stukken worden afgeraden voor kinderen. Er zijn twee routes, de reguliere en de meer geheimzinnige “route sauvage”. Verdwalen is er absoluut geen kunst als je niet de op de rotsen geschilderde pijlen wenst te volgen. Op een aantal plekken vind je bijzondere natuur-fenomenen zoals een 250 jaar oude eik en een ooit omgevallen boom waarvan alle takken naar boven groeien zoadat hij nu het uiterlijk van een gigantische harp heeft.

Kortom een heel bijzondere wandeling die onze gedachten even heeft doen afdwalen van het eerder deze week gevonden palindroom. Zou dit labyrint er verband mee kunnen houden?  Een schepper die zijn ploeg over de rotsen heeft geleid zodat de voorden de doorgangen vormden? Het labyrint zou een prachtige plek kunnen zijn om een geheim te verbergen.

Pater Noster

We zijn er uit. Vaak is de oplossing van een raadsel simpeler dan je denkt en moet je het gewoon niet te diep zoeken. De letters uit het palindroom kunnen nog op een andere manier gerangschikt worden. Namelijk tot een kruis dat twee keer de woorden “Pater Noster” laat zien waarbij twee keer een A en een O  overschieten. Die staan dan voor Alpha en Omega ofwel “het begin” en “het eind”.Nu kun je heel diep gaan nadenken over wat dat “Onze Vader” nu weer te betekenen zou kunnen hebben, maar in dit geval is de betekenis banaler dan je voor mogelijk houdt. Saunière was slim maar ook erg praktisch. En hij wilde een aanwijzing geven naar de uiteindelijke bergplaats van zijn geheim dat ook werkelijk op te lossen was. In zijn tijd! 

Bedenk even dat Saunière stierf in 1917 en dat hij dus de aanwijzingen eind 1800 begin 1900 gegeven moet hebben. In die tijd was men net volop bezig Carcassonne geheel te restaureren.  Violet le Duc, de bevlogen architect, is even na 1860 begonnen met het op de schop nemen van Carcassonne en de werkzaamheden hebben tot zeker 1910 geduurd. Precies op het hoogtepunt van Saunière’s carrière was er in Carcassonne een bedrijvigheid van jewelste en werden tonnen stenen aangevoerd en puin afgevoerd om alle kantelen, torens, huizen en kasteelvertrekken in de oude glorie te herstellen. Het materiaal werd de kantelen opgehesen via een speciaal gebouwde lift in de oudste en hoogste toen van Carcassonne; jawel, dezelfde toren waarvanaf dat varken ooit werd gekieperd om de belegeraars de indruk te geven dat de stad qua voedsel nog wel decennia vooruit kon. En wie zich even de moeite getroost Google op te starten weet dat de eerste liften inderdaad van rond 1900 stammen en dat ze, jawel, “Pater Nosters” werden genoemd. Waarom?  Omdat ze toen nog bestonden uit aan een ketting geregen bakken die constant ronddraaiden. De bakken waren manshoog en hadden geen deur. Je moest razendsnel instappen als de lift langs kwam en even zo vlug uitstappen als de verdieping waarop je moest wezen bereikt was. Omdat de bakken eindeloos rond cirkelden zoals een rozenkrans die onder het opzeggen van het “onze Vader” eindeloos door iemand devote vingers trekt, stonden de liften in de volksmond al vrijwel direct bekend als Pater Nosters. Dergelijke liften waren levensgevaarlijk; als je te laat instapte donderde je in de liftschacht, en als je te vroeg uitstapte liep je het risico beklemd te raken. Ook zonder ARBO werd als snel duidelijk dat de liften een te groot gezondheidsrisico vormden en dit type lift was dan ook geen lang leven beschoren. Er zijn er nog maar een handje vol in heel de wereld te vinden. Tijdens het Googlen kwamen we erachter dat een van die zeldzame exemplaren zich bevindt in het voormalige Belastingkantoor aan de Puntegaal straat in Rotterdam (beter bekend als de “plukjekaal straat”) op nog geen 500 meter van ons huis vandaan!

Dit alles verzinnen we niet!  We zijn naar Carcassonne terug gegaan en inderdaad, in de bewuste toren vonden we de volgende aanwijzing. Of eigenlijk in het kasteel er vlak bij. Tijdens ons eerste bezoek aan Carcassonne hadden we al gezien dat daar in een speciale ruimte alle artefacten waren opgesteld die ze bij de herstelwerkzaamheden hadden gevonden. Van tempelierkruizen tot aardewerken potten. En uit de bewuste toren waren er twee stenen met inscripties gehaald; een was er ooit beneden ingemetseld, de andere helemaal bovenin. Dus aan het begin en aan het einde van de toren, ofwel Alpha en Omega. Hoeveel overtuigingskracht moest er verder nog geleverd worden om te geloven dat we daadwerkelijk de volgende aanwijzing hebben gevonden?

Nu alleen nog de inscripties zien te vertalen.

Leve de jeugdlectuur

Van de weeromstuit de vorige keer vergeten een foto van de stenen met inscriptie te plaatsen. Hierbij dus. Het gaat om 3 stenen met tempelierskruizen die nu tentoongesteld staan in het kasteel van Carcassonne. De twee buitenste stenen hebben twee rijen met twee tekens, de middelste steen heeft een wat langere tekst. De inscripties zijn wat lastig te lezen, vooral die op de linker steen. Daarom hebben we ze maar even nagetekend in Photoshop. Het vertalen van de inscripties was eigenlijk een fluitje van een cent. De oplossing staat gewoon in de Donald Duck. Nu begint iedereen dus hartelijk te lachen. Maar vooral Kwik, Kwek en Kwak beleven regelmatig een avontuur waarbij ze de geschiedenis in duiken en de maker van het verhaal is niet te beroerd om zo’n avontuur te doorspekken van historische feiten en waargebeurde voorvallen. De verhalen zijn vaak zeer educatief van aard en Jasmijn verzameld ze dan ook al jaren. Alle avonturen die maar iets te maken zouden kunnen hebben met de middeleeuwen, Katharen, Tempeliers of andere ridderordes zijn op deze vakantie meegenomen om, door ze te herlezen, een beetje in de sfeer van dit gebied te komen. Jasmijn heeft een goed geheugen en de symbolen kwamen haar direct bekend voor. En inderdaad, in de zomerspecial van de Donald Duck extra van 2005 staat in het verhaal “Brief van thuis” gewoon de oplossing. In dit verhaal ontrafelen de neefjes een eeuwenoud tempeliers-raadsel in een kasteel ergens in Schotland en daarbij komt ter sprake dat de Tempeliers in feite de eerste internationale bank vormden en dat zij er een eigen coderingssysteem op na hielden om berichten over stortingen en uitbetalingen, over credits en debets, van de ene locatie naar de andere te krijgen zonder dat er gevaar voor misbruik van die informatie dreigde. Voor hedendaagse begrippen een veel te simpel coderingssysteem, in die tijd blijkbaar nog afdoende.

 

Met behulp van het woudlopershandboek van de neefjes Duck zijn de inscripties

snel vertaald. Er staat:

00   12   ST  ANTONIUS  42   50 

Wat het betekent is vers twee. In dit stadium hebben we nog geen flauw idee. Maar we hopen via het Internet en via jullie reacties snel iets wijzer te worden.

Waterpret

We zijn nu over de helft van onze vakantie en afgezien van wat wandelingen betroffen onze sportieve inspanningen eigenlijk niet meer dan het trekken van baantjes in het zwemparadijs hier. Tijd voor een echte fysieke inspanning dus. We hebben de keus uit een adventure park (klauteren en slingeren), raften (met een vlot een snelstromend watertje af), hydro speed (met een soort surfplank onder je buik een rivier af racen) of kanoën. We kiezen voor het laatste. In een plaatsje hier een paar kilometer vandaan schrijven we ons in. Samen met nog 4 andere gegadigden meten we ons een helm en reddingsvest aan en hijsen we ons in een busje dat ons 8 kilometer verderop aan de oever van de Aude zal brengen. Achter het busje wordt een trailer met 8 kano’s gehangen. De vrouwelijke chauffeuse scheurt het busje met een snelheid alsof haar leven er vanaf hangt bergopwaarts en de trailer met kano’s stuitert en slingert zo vervaarlijk dat we regelmatig omkijken en tellen of er nog steeds 8 vaartuigen op liggen. Eenmaal aan de oever krijgen we een korte instructie en terloops de waarschuwing dat er halverwege ergens een dam ligt waarachter de rivier zich 4 meter naar beneden stort. Of we daar toch vooral maar de speciale glijbaan voor kano’s willen nemen die middenin de dam speciaal voor de watersporters is gebouwd. En o ja, of we vooral niet willen vergeten bij het naar beneden glijden de peddels even binnenboord te halen want de glijbaan is erg smal en aan weerszijden voorzien van een muurtje. Vergeet je dat, dan houdt je vermoedelijk nog slechts twee stompjes van peddels over en wordt het een zeer moeizame en lange reis terug naar het kanocentrum. Dan worden we aan ons lot overgelaten. Het is beslist geen kwestie van achterover leunen en je mee laten voeren met de stroming. Vaak moeten we zeer hard werken om rotsen te vermijden of er weer achter vandaan te komen als dat niet lukt. Jasmijn heeft erg veel moeite het juiste ritme te vinden en haar getier verstoort regelmatig de rust. Maar allengs gaat het steeds beter. Het water spat ons aan alle kanten om de oren en na verloop van tijd lijkt onze kano meer op een volle badkuip dan op een vaartuig. Waar mogelijk gaan we af en toe even aan land om de kano’s om te keren en het water eruit te laten lopen. Toch is het dikke pret om te doen. We maken ons alleen een beetje zorgen over die dam. Gelukkig blijkt er een soort trechter gebouwd te zijn die je min of meer naar de glijbaan leidt en je moet wel een hele grote klunzebuns zijn wil je de glijbaan totaal missen. De rit naar beneden is een ware kermisattractie. Met alle peddels in takt zetten we onze reis voort om drie uur later moe maar voldaan (zoals dat heet) en zeiknat het kanocentrum te bereiken. In de auto liggen droge kleren. Dit moeten we vaker doen.

Katharenkastelen

In de 12^e eeuw was het gebied waar we vertoeven geheel in handen van de Katharen. Deze aanhangers van een zeer liberale vorm van het christendom waarin goed en kwaad, man en vrouw een gelijk aandeel hadden, werden door de katholieken als ketters beschouwd en onbarmhartig uitgeroeid. Regelmatig duikt in deze contreien de naam van Simon van Montford op als wrede volkerenmoordenaar. Uiteindelijk moesten de Katharen op de Montségur het onderspit delven. Maar behalve dit kasteel zijn er nog vele andere ruïnes te vinden die herinneren aan de bloeitijd van de Katharen. Twee liggen er relatief dicht bij elkaar; de Quéribus en de Peyrepertuse. En deze twee kastelen vormen het doel van onze ontdekkingstocht van vandaag. Beide kastelen, of wat er nog van over is, liggen hoog op de rotsen en zijn in de wijde omtrek te zien. Het zijn letterlijk luchtkastelen en het is nauwelijks te bevatten hoe men ze ooit kon bouwen. Laat staan hoe het leven erop mogelijk was. De bevoorrading moet een ware expeditie geweest zijn.  Even een pakje sigaretten halen en men was drie dagen weg. Met de auto komt men dicht in de buurt maar om ze werkelijk te bezoeken is een forse klim vereist. De beloning is een fantastisch uitzicht. Van de kastelen zelf is weinig meer over. En toch maken ze nog steeds een majestueuze indruk.

De Peyrepertuse is een langgerekt kasteel dat bestaat uit een onderkasteel en een bovenkasteel. Het onderkasteel volgt precies de vorm van de rotswand waar hij op staat. Tussen de bouw van beide kasteeldelen schijnt een eeuw te zitten. Het bovenkasteel is alleen te voet bereikbaar. Er is zelfs nooit een paard of muildier tot doorgedrongen. Het pad erheen is niet bepaald toegankelijk en bij een straffe wind wordt die dan ook gewoon afgesloten voor publiek.

Op de Peyrepertuse probeert men de vroege middeleeuwen te laten herleven. Een groepje verklede toneelspelers gedraagt zich als boerse soldaten en ridders die constant toeristen beledigen en de dag zuipend en boerend doorbrengen. Maar er is ook regelmatig een roofvogelshow bij te wonen en er zijn diverse middeleeuwse ambachten te bewonderen. Jasmijn heeft van een zeer vriendelijke middeleeuwse page (of was het een schildknaap?) zelfs les gekregen in boogschieten.

De terugreis voerde door de Gorges de Galamus. Deze kloof is op een gegeven moment zo smal dat het verkeer er maar in één richting doorheen kan. Stoplichten zorgen ervoor dat iedereen een kans krijgt. Het is wel even wachten; het duurt zeker een kwartier voor dat de kloof leeg is en het verkeer de andere kant op de beurt krijgt. Toen deze verkeerslichten er indertijd nog niet waren kwam het verkeer regelmatig muurvast in de kloof te zitten.

Door dit oponthoud maar vooral omdat we ons verkeken hebben op de tijd die je nodig hebt om de Katharenkastelen te bezoeken lukt het niet meer om nog voor etenstijd de camping te bereiken. We zoeken in Quilan een alleraardigst Italiaans restaurantje op dat ook nog eens zeer betaalbaar blijkt te zijn. Als we weer op pad gaan is het inmiddels donker.  Bijna rijd ik een hond aan die plotseling oversteekt. Maar ondanks het Italiaanse wijntje bij het eten blijken mijn reflexen nog dusdanig goed te zijn dat ik net op tijd stil sta. De door mijn koplampen verblinde hond kijkt me nog verontwaardigd aan om daarna alsof er niets gebeurd is, een tuin aan de overkant in te lopen.

le Canal du Midi

Behalve de Katharenkastelen kent deze streek nog een ander beroemd fenomeen; het Canal du Midi.  Een 245 kilometer lange geul die loopt van Toulouse naar de Middellandse zee. 12000 mensen hebben er tussen 1666 en 1681 maar liefst 15 jaar lang aan gegraven en gebouwd. Gebouwd inderdaad, want het kanaal kent 65 sluizen die elk gemiddeld 4 meter hoogteverschil overbruggen. Een totaal verval van ca 250 meter dus. Indertijd was het kanaal vooral bedoeld om de vele trekschuiten zwaarbeladen met tonnen wijn richting de handelsstad Toulouse te trekken. Tegenwoordig wordt het kanaal alleen nog maar gebruikt voor de pleziervaart. Op diverse plekken kun je een behoorlijk groot jacht huren waarop je met 4 tot 8 personen kan overnachten en waarmee je in je eigen tempo de bijna 250 kilometer in meerdere dagen overbrugt. Men krijgt een aantal fietsen mee om behalve de oevers af en toe ook nog de achterlanden te kunnen verkennen. Het kanaal voert langs diverse historische en pittoreske plaatsen waaronder Carcassonnen en Bram. Dat laatste dorp is vooral beroemd geworden door de al eerder genoemde Simon de Montfort die er indertijd even huis kwam houden vanwege vermeende steun van het dorp aan de Katharen. Van 99 van de 100 inwoners werden de ogen uitgestoken en de neus afgehakt en alleen iedere 100^ste inwoner mocht 1 oog behouden om vervolgens met 99 blinden als waarschuwing langs omliggende dorpen gestuurd te worden. Met Simon viel niet te spotten. Nu trekken er langs het kanaal geen arme sloebers meer maar alleen nog plezierjachten met dikke vijftigers achter het roer die een aantal dagen net mogen doen of zij tot de nouveau riche behoren in het bezit van een jacht. Maar als je achter op de boot “Location de…. “ gevolgd door een telefoonnummer en internetadres ziet staan, dan weet je wel beter. Wij nemen genoegen met een rondvaartboot die ons hooguit 20 kilometer van het kanaal laat zien.

De 65 sluiswachters vervelen zich doorgaans te pletter en verzinnen ludieke of commerciële activiteiten om de tijd te overbruggen. Een van de sluiswachters ging daarbij heel creatief te werk en bouwde tientallen prachtige en vaak ook bizarre sculpturen uit afvalmateriaal waarvan een aantal ook nog eens echt kon bewegen.

Vervelen doen wij ons in ieder geval niet. Zijn we niet op stap, dan is onze gedachte wel bij het raadsel. Wat zouden die getallen kunnen betekenen? Zijn het coördinaten? 42,50 zou wel eens een breedtegraad kunnen zijn. Het klopt behoorlijk met de breedtegraad waarop we ons momenteel bevinden. Maar 0,12 als lengte graad? 0,12 oosterlengte ligt hier honderden kilometers in westelijke richting vandaan. Onze kaarten gaan niet zo ver dat we precies kunnen vertellen hoeveel kilometers we dan zouden moeten reizen, maar vast staat dat we dat deze vakantie niet meer gaan redden. Het zou een wat teleurstellend einde zijn van onze speurtocht.

Pas de luge d'été

Aan een van onze familieverslavingen zijn we tot nu toe niet toegekomen. Rodelen, of luge d’eté  zoals ze het hier in Frankrijk noemen, lijkt niet tot de mogelijke activiteiten in deze omgeving te behoren. Daarom vandaag maar eens vroeg opgestaan om een flink eind richting de Pyreneeën te rijden. Daar zitten diverse wintersportcentra en die exploiteren de ski-pistes in de zomer vaak wel met een rodelbaan. Ons doel is les Anges zo’n 75 kilometer hiervandaan. De weg slingert dwars door de bergen en we hebben bijna tweeëneenhalf uur nodig om die afstand te overbruggen. Een mooie rit, dat wel, maar behoorlijk door elkaar geshaked bereiken we het wintersport stadje. Het Syndicat d’Initiative is dicht voor de lunch dus strijken we ergens neer om de tijd te overbruggen met een crêpes.  Het wachten blijkt tevergeefs te zijn. Volgens het VVV is rodelen tot in de verre omtrek niet mogelijk. Dit wordt dus onze eerste vakantie sinds misschien wel 10 jaar dat we niet op een sleetje de berg afgescheurd zijn. Om de rit niet helemaal voor Jan Doedel gemaakt te hebben besluiten we met de telecabine naar boven te gaan om vanaf de eerste Pyreneeën toppen in ieder geval van een prachtig uitzicht te genieten. Ook dat valt tegen. Eenmaal boven begint het te regenen en van een leuke wandeling over de kammen kan geen sprake zijn. Dan maar door naar Mont Louis, het hoogste vestingstadje van Frankrijk gebouwd door Vaubain, de bekende fortenbouwer van wie we bij vorige vakanties in Frankrijk ook al het nodige hebben mogen aanschouwen. Het is inderdaad een aardig, nog volledig ommuurd, stadje (een soort Carcassonne in het klein) maar je bent er zo uitgekeken. In het dorp vinden we nog een aardig winkeltje dat luistert naar de naam “Margot” waar we een aantal sieraden kopen (onze eigen Margot is tenslotte zeer binnenkort jarig). En we brengen nog een bezoek aan een winkel dat geheel in het teken staat van de zonnecollector waardoor het dorp eigenlijk nog het meest bekend geworden is. Deze enorme spiegel die het zonlicht convergeert tot een bundel met een temperatuur van 7000 graden staat even buiten het stadje. De functie is wat vaag, maar waarschijnlijk wordt hij alleen voor experimentele doeleinden gebruikt. Het winkeltje staat in ieder geval vol met artikelen die in deze zonneoven getransformeerd zijn tot hoopjes ondefinieerbare massa die je uiteraard in ruil voor een flink bedrag mee naar huis mag nemen.

Op de terugreis begint het niet alleen harder te regenen maar op een bepaald moment zelfs enorm te hagelen. In tegenstelling tot vele andere automobilisten besluit ik de wagen niet aan de kant te zetten maar juist door te rijden om de bui zo snel mogelijk weer uit te zijn. De temperatuur zakt inmiddels tot 8 graden. En dan te bedenken dat we gisteren nog liepen te puffen bij een temperatuur van 36 graden!

Minerve

Minerve, een alleraardigst stadje dat midden in een kloof ligt. Een soort Grand Canyon maar dan kleiner. Een Little Canyon dus eigenlijk. Het water dat de kloof miljoenen jaren geleden heeft uitgesleten is inmiddels ondergronds gegaan en loopt nu 20 kilometer lager onder het dorp door. Toch zijn nog duidelijk sporen zichtbaar van natuurlijke bruggen en tunnels dwars door de rotsen. Ze leveren enorme ondergrondse kathedralen op.

Het dorp zelf heeft, net als zovele dorpen in de omgeving, zwaar te lijden gehad van Simon de Montfort, de slager waarvan we al eerder sporen gezien hebben. Ook de inwoners van Minerva waren de Katharen gunstig gezind en moesten dat bekopen met een beleg door het leger van Simon. Aanvankelijk hielden ze het, mede door een geheime aan het oog onttrokken waterput, goed uit. Maar toen de put eenmaal ontdekt was en Simon deze met een enorme katapult tot moes schoot, moesten de dorpelingen op straffe van uitdroging zich wel overgeven. Simon liet 120 inwoners levend verbranden en kreeg daarmee de dubieuze eer de eerste brandstapel ter wereld gecreëerd te hebben. Al zijn gruwelijkheden zijn in een klein museum hier in Minerve via vele zeer gedetailleerde maquettes prachtig uitgebeeld.

Jasmijn, die iets heeft met middeleeuwse zwaarden en dolken, kon haar hart ophalen in een winkeltje vol met esoterische spullen. Ze heeft een fraaie dolk gekocht die behoorlijk authentiek aanvoelt en beslist als moordwapen gebruikt kan worden. Zelf liet ik me in een T-shirt hijsen met het Occitanische (Kathaarse) kruis.

Op de terugreis komen we nog langs een soort hunebed met de prozaïsche naam ”Mourel des Fades” (Dolmen van de Feeën). Een mooie plek om een familiekiekje te maken.

Donjon d’Arques

Niet alle katharenkastelen zijn tot puin gereduceerd. In Arques staat een wat merkwaardig ogend maar nog geheel intact zijnd “donjon”. Dit zandkleurige kasteel bestaat voornamelijk uit een vierkante toren-woning van 25 meter hoog. De vele schietgaten, of eigenlijk schietsleuven, zijn van glas voorzien om het donjon geen enorme doortocht-woning te laten zijn. Roosters tussen de verdiepingen zorgen ervoor dat je een heel eind onhoog of naar beneden kunt kijken afhankelijk van waar je je bevindt. En dat levert zeer aardige inkijkjes.. eh doorkijkjes op. 

Vlak bij het kasteel bevindt zich nog een zeer informatief Katharen museum, ingericht door de Katharen specialist en aanhanger Déodat-Roché. Leven volgens de regels van de Katharen is blijkbaar zeer gezond want deze Katharen promotor werd maar liefst 101 jaar oud. 

Op weg naar Arques hebben we nog even verkoeling gezocht in de Fontaine d’Amour. Een meertje voor verliefden. Alle bomen er omheen zijn volgekerft met lieve woordjes (in het Frans uiteraard) maar sinds dit romantische plekje vermeld staat in de Michelin gids is er van enige privacy, laat staan intimiteit, geen sprake meer. Kleerkasten in veel te kleine zwembroekjes (“uuuhl wat erg” volgens Iris) proberen er, door van een rots af te duiken, nog wel indruk te maken op de jongedames die hun bovenstukje nog net los durven te maken (maar dan alleen als ze op hun buik liggen) maar als de zoveelste kudde toeristen de rust komt verstoren pakken alle lokale jongelingen en masse hun biezen.

Aan het water mijmeren we nog even over onze vastgelopen speurtocht. Maar gelukkig vinden we op onze weblog diezelfde dag nog een gouden tip van Paolo. Dat we daar zelf niet aan gedacht hebben. Er openen zich nieuwe perspectieven. Maar eerst gaan we nog een andere activiteit ondernemen die voor een minstens even grote adrenaline-stoot gaat zorgen.

Rodeo Raft

Nu is gebleken dat rodelen in deze contreien niet mogelijk is zullen we moeten zoeken naar een andere activiteit om onze “need for speed” te bevredigen. Kanoën hadden we al een keer gedaan en echte klimgeiten zijn we niet. De keus is dus gevallen op “raften”.

Daarvoor moet je een behoorlijk aantal kilometers stroomopwaarts zijn, dus eerst de rivier de Aude een klein uur lang per auto gevolg tegen de stroomrichting in tot we in het dorpje Belvianes bij het watersport centrum “Rodeo Raft” arriveerden.  De naam had bij ons al een belletje moeten laten rinkelen.

Werd je bij het kanoën, na een woeste rit over de weg, aan je lot overgelaten, hier ging het er een stuk grondiger en gedisciplineerder toe. Eerst een wet suite aanmeten met bijbehorende helm en windjack en vervolgens uitgebreide instructies en een klein kwartiertje oefenen op het droge. Wat te doen als je overboord slaat (je laten drijven op je rug met je voeten naar voren tot je vanzelf tegen de boot of de wal knalt) en hoe te reageren op noodkreten van de leider.  Dat had ons nog verder moeten alarmeren. Maar nog steeds dachten wij in onze naïviteit dat het om een pleziervaart zou gaan. We hadden het immers al een keer in Duitsland gedaan en dat was voor het grootste deel een “achterover leun tocht” geworden. Of het nu lag aan het feit dat het daags ervoor flink geonweerd had of niet, de Aude bleek toch een stuk wilder. Hotsend en klotsend schoten we over het water. Jasmijn lag na ongeveer 2 minuten, toen we voor de eerste keer een rots net niet wisten te missen, al bijna overboord. Dat werd hard werken.

Na van de eerste schrik bekomen te zijn joeg onze gids ons met de rubberboot naar de kant “om een stukje te gaan zwemmen”. Wat een grapjurk dachten we nog. Maar het was menens. Eerst een meter of 4 omhoog klimmen en dan omstebeurt op de 3^e tel van de rots naar beneden springen. Gekkenwerk. Maar op zo’n moment ben je net die domme Lemming die zich met al zijn soortgenoten van de rots laat vallen. Behalve Jasmijn dan, want die bleef stokstijf staan op “troi”.  Onder luide aanmoedigingen van de rest van de club die al in het water lag sprong ze er bij de tweede aftelling dan toch maar in. Erg dapper.

Of het nu was om een ieder vertrouwd te maken met het water voor het geval je overboord mocht slaan of om de wetsuites vol te laten lopen en zo een isolatielaag te creëren weet ik niet,  feit is dat we het daarna allemaal een stuk warmer hadden. Gloeiend van trots over deze stunt of een op dat moment pas goed functionerend wetsuite?

Het ergste deel van de toch moest toen nog komen.  Maar op dat moment had iedereen zich al gewoon overgegeven aan de elementen en genoten we met volle teugen. En we hebben er bewijsmatariaal van!  Op strategische punten, boven op een rots of brug of in een bocht, stond steeds een medewerker van het watersportcentrum met een digitale camera. Een CD-tje na afloop met de beste foto’s was snel gemaakt. Hierbij een impressie.

 

De Schat!

Vandaag moest het gebeuren. Dankzij Paolo kwam er nog een kans een stap verder te komen in de ontrafeling van het mysterie van pastoor Saunière, de man die plotseling, omgerekend in huidige valuta, 5 miljoen euro te verteren had.  En die kans hebben we gepakt! We zijn er nog confuus van. Het was niet simpel en rijk zullen we er niet direct van worden. Maar de ontdekking die we gedaan hebben zal ongetwijfeld groot blijken te zijn.

Paolo maakt er ons op attent dat in vroegere tijden, mogelijk zelfs nog in de tijd van onze pastoor, in Frankrijk niet de meridiaan van Greenwich als nul meridiaan werd geaccepteerd. De altijd chauvinistische Fransen hadden hun eigen nul meridiaan die over Parijs liep. Parijs en Greenwich liggen hemelsbreed grofweg 2 graden uit elkaar. Tel je het exacte verschil op bij die op de inscripties dan kom je op 42°50′ noorderbreedte en 2°28′ oosterlengte. Tezamen met de derde aanwijzing “st antoine” kan dat maar op één plek betrekking hebben; l’hermitage de st Antoine” in de Gorges de Galamus. Een kloof vol grotten waarvan de eerste meldingen terug gaan tot de 7^e eeuw. Dus ruim voordat het woord “tempelier” bestond en er ook maar één kruisridder het beloofde land had lastig gevallen. Een citaat uit van een website over Antonius :

“Het ligt voor de hand te veronderstellen dat de grotten van Galamus al sinds de aankomst van homo sapiens in deze streken werden gebruikt om in te wonen. Er zijn in beide grotten bronnen, waar het water uit de muren sijpelt, wat essentieel is voor het leven in deze teruggetrokken plaats. Bovendien waren de grotten moeilijk toegankelijk, tenzij je de weg kende, en goed te verdedigen. Later, nadat de mensen in huizen zijn gaan wonen, werd Galamus een plaats die bij uitstek geschikt is voor religieuze retraite, en sinds de 7e eeuw worden voor zover bekend de grotten door kluizenaars voor contemplatieve afzondering gebruikt. En staat Galamus bekend als een “heilige berg”, en bedevaartsoord. Een vroege relatie met Antonius, de “vader aller Christelijke kluizenaars”, ligt wel voor de hand: voor een Christelijke mysticus die als kluizenaar wil leven en daarin Antonius wil navolgen, is er nauwelijks een betere plaats denkbaar — afgelegen, maar toch ook weer niet zo ver van de bewoonde wereld dat bevoorrading, en bezoek door pelgrims, onmogelijk zou zijn.”

Kortom een ideale plek om iets te verbergen. De gorges waren we al een keer doorgereden dus de plek om te starten was snel gevonden. De hermitage bestaat vooral uit een kapel in een grot halverwege de kloof. Het is al een behoorlijke afdaling om bij de hermitage te komen. Daar troffen we tot onze grote verassing wederom een steen aan met het bekende palindroom. Dat kon geen toeval zijn; we waren op de juiste weg. De kloof in dus. Geleid door onze iPaq met Tom Tom die we dit keer geen postcode maar coördinaten hadden gevoerd. Op weg naar de beneden. Het moeilijkste was nog om een niet al te stijl pad naar beneden te vinden waarop je niet uit zou glijden. Ondanks dat we alle vier bergschoenen droegen met een flink profiel was het bij vlagen best tricky. Na een goed uur waren we beneden waar de rivier, nou ja, wat er nog van over was, doorheen raasde. Het bescheiden watertje dat in de loop van miljoenen jaren toch deze enorme kloof had weten uit te slijten had gelukkig nog voor een bescheiden oever gezorgd. Je kon uiteraard maar één kant op, verder de kloof in. Ogen open en goed uitkijken naar mogelijke plekken waarachter iets zou kunnen schuilen. De makers van de inscripties (waren het wellicht de Tempeliers?) beschikten uiteraard niet over middelen om een positie tot op enkele meters nauwkeurig vast te leggen dus al met al viel er nog een behoorlijk stuk aardoppervlak af te zoeken. Gelukkig werden de mogelijkheden in de breedte beperkt door de kloof die steeds smaller werd. Zo smal zelfs dat we ons afvroegen of het wel mogelijk was de hele kloof op de bodem af te lopen. Na ruim twee uur schuiven en turen slaakte  Iris (volgens mij heeft ze van ons vieren echt de beste ogen) een kreet. “Kijk daar”, wijzend naar een spleetvormige opening in de steile wand aan onze rechterkant. Inderdaad, een opening die vanaf boven onmogelijk te zien was en die een heel lange tijd niet leek te zijn bezocht. Te klein om er doorheen te lopen en misschien net groot genoeg om er doorheen te kruipen. Helaas bleek alleen Jasmijn er doorheen te passen. Na de kamikaze sprong van gisteren was ze beduidend dapperder geworden en er was niet veel overtuigingskracht voor nodig om haar zo ver te krijgen naar binnen te kruipen. Ze moest een aantal openingen door die achter elkaar lagen en het werd dan ook steeds donkerder. Toch zag ze genoeg om te beseffen dat we hier een belangrijke ontdekking hadden gedaan. Haar verslag:

"Na een wandeling die eindeloos leek (vooral om dat je gewoon door de biesbos zit te banjeren) kwamen we dan eindelijk bij de plek van de coördinaten aan. Daar lag als het goed is de schat. Tenminste dat hoopte we. Want het zou best wel eens kunnen dat hier alleen maar de volgende aanwijzing lag. En dat zou wel heel jammer zijn want dat betekende dat we de speurtocht niet af konden maken. Morgen gingen we namelijk weg. Maar het zou ook kunnen dat de schat allang was weg geroofd. En dat we alleen een lege kamer aantroffen. En dan is er natuurlijk ook optie drie; dat de schat er gewoon lag. En daar hoopten we allemaal natuurlijk op.  Op de plek waar we aan gekomen waren was gat. Waarschijnlijk een ingang van een grot. Het gat was niet zo groot sterker nog het was zelfs erg klein. "Ik denk dat dit het is" zei m’n vader. "Volgens mij past alleen Jasmijn door dat gat" merkte m’n moeder op. "Iris past er ook doorheen, hoor" protesteerde ik. Maar helaas Iris paste niet door het gat, dus ik was de klos. Ik nam mijn mobieltje mee om foto’s te maken en voor het lampje dat er in zat (we hadden namelijk geen zaklamp meegenomen. Wisten wij veel) en wurmde me door het gat. Ik moest m’n ogen even aan het donker laten wennen maar toen zag ik dat ik me in een kleine gang bevond. Langzaam kroop ik door het donker. Plotseling kwam de gang uit in een soort grot en ik besloot mijn mobieltje erbij te pakken. Ik zette het lichtje aan. Klein maar fel verlichtte het lampje de zaal. Na een tijdje ontdekte ik de boekenkasten. Twee hoge boekenkasten die reikte tot plafond. Ik liep een tussen de boekenkasten door en zag dat daar achter ook weer een rij boekenkasten stond en daar achter weer één en weer en weer. Eindeloze rijen boekenkasten waar je tussen door kon lopen. Een bibliotheek waar ik altijd al van had gedroomd. Toen achteraan was gekomen zag ik dat hier geen kasten met boeken stonden maar in deze kasten lagen perkament rollen. Sommige zaten bruine kokertjes. Ik pakte een koker op en bescheen het met mijn lampje. Ik zag dat er geen letters in de koker gegraveerd waren maar tekeningetjes. Ze leken een beetje op de hiërogliefen van de Egyptenaren. Ik liep naar de boekenkasten. Op de ruggen van de boeken stonden wel letters maar toch kon ik ze niet lezen. Het was een taal die ik niet begreep, het leek wel een beetje op Frans. In een andere kast stonden boeken met een taal die een beetje op engels leek. En ook veel boeken met iets van Latijn volgens mij. Toen ik een tijdje rond liep zag ik twee boeken met Oudnederlands. Ik oncijferde iets van "Het geheim van de Maya’s". En op het andere boek stond zoiets als "Apropriefen" (Geen flauw idee wat het betekent). Toen snapte ik dat de andere boeken waarschijnlijk ook in een oude versie van een taal waren geschreven. Dat betekende dat veel boeken uit de middeleeuwen kwamen, of eerder zoals de hiërogliefen. Een heel oude bibliotheek dus. Misschien stonden hier wel de geheimen van de Maya’s, de Azteken en  de Egyptenaren! En alle andere verdwenen of verboden boeken en geschriften! Snel haastte ik me naar de uitgang om de rest te vertellen. Net toen ik de gang wilde ingaan bedacht ik dat ik nog foto’s moest maken om te laten zien. Snel liep ik terug en maakte wat foto’s met mijn mobieltje. Het was erg donker dus ik wist niet of ze goed gelukt waren. Eenmaal buiten aan gekomen vroeg m’n moeder "En?" "Er is daar een hele grote bibliotheek!" riep ik uit "Vertel" zei m’n vader. Hij brandde van nieuwsgierigheid".

Geen goudschat dus. Is die er mogelijk geweest en meegenomen door Saunière of onze vriend Chimici in Venetië? Niet waarschijnlijk, want dan zouden enkele van die artefacten ondertussen toch wel ergens opgedoken moeten zijn. Maar wel rekken vol met documenten van heel, heel lang geleden. Boeken, rollen en manuscripten geschreven in een taal die wij niet kennen, in een schrift dat ons niet bekend voor komt. Op het eerste gezicht zaten er volgens het ooggetuige vesrslag van Jasmijn hiërogliefen bij en rollen met spijkerschrift. Betreft het hier overblijfselen van de beroemde bibliotheek van Alexandrië waar alle vastgelegde kennis van dat moment werd bewaard? Waar alle mysteries en geheime kennis van de Mayas en Azketen was opgeslagen. Waar de oplossing van de raadsels rond de pyramiden van Egypte is te vinden. Gaat het mogelijk om het Q-evangelie? Het evangelie dat als moeder van alle andere evangeliën wordt beschouwd en waarvan het bestaan al eeuwen wordt vermoed. Maar dat door de Katholieke kerk angstvallig wordt ontkend omdat het teksten zou bevatten die de invloed van Jezus ondermijnen en die Maria, als verspreider van het evangelie juist een veel belangrijker rol toedichten. Of bevatten de rollen het bewijs dat niet Jezus maar Johannes de Doper de charismatisch figuur was die door het Joodse volk op handen werd gedragen. In deze streken leefde tenslotte eeuwenlang een geloofsgemeenschap die uitsluitend Johannes de Doper vereerde. De Tempeliers kenden Johannes als hun beschermheiligen en nog steeds bestaat er de orde van Johannieters die Jezus ronduit "de liegende Messias" noemen.

Wat er ook ligt, het is waarschijnlijk explosief materiaal. Meer dan voldoende wellicht om alle vier de poten onder de Katholieke kerk weg te zagen. En we hebben dan ook het vermoeden dat onze gewiekste pastoor dit ook geweten heeft en die wetenschap gebruikt heeft om de Katholieke kerk onder druk te zetten. Letterlijk te chanteren. Dat zou verklaren waarom hij, na uit zijn ambt ontheven te zijn, weer in genade is aangenomen en bovendien kon beschikken over grote sommen geld.

We weten nog niet wat we gaan doen met onze vondst. We zijn niet direct naar de Franse autoriteiten gerend om de vondst te melden. Ik weet niet of dat ons strafbaar maakt. En we hebben ook niks mee naar buiten genomen weg van de koele en veel beschutting biedende grot. Uit angst dat de elementen daarbuiten een verwoestende werking zullen hebben op de kwaliteit van de documenten. Eerst maar eens uitzoeken wat de beste manier is om dit historische materiaal te ontsluiten. Er is geen haast bij, het ligt er tenslotte al decennia. Helaas is er geen gelegenheid meer nog een keer terug te gaan naar de vindplaats. Onze vakantie zit er op. We zullen moeten wachten tot volgend jaar. Maar wij kennen de plek. Wij alleen, en dat houden we zo nog een tijdje.

Carcassonne, meer dan een spelletje

Onze vakantie zit erop. Het was fantastich. Prachtig weer, prima camping en een schitterend gebied vol met raadsels en mystiek waar van alles te zien en te doen was. Katharenkastelen, grotten, labyrinten, hoge toppen en diepe kloven, wandelen, kanoën, raften maar vooral zoeken en je verwonderen.

Wat is waar van wat we allemaal beschreven hebben?  Ach, het is maar wat je gelooft, hoe je er tegenaan kijkt.
Illustratief hiervoor is de boom, even buiten onze camping, die we misschien wel 20 keer gepasseerd zijn. "Kijk daar heb je onze boom met rugzak weer" riep ik een keer toen onze gebochelde boom weer in zicht kwam.  "Gek" zei Iris, "ik vind het meer een boom die zwanger is".  "Nou, volgens mij heeft’ie een bierbuik" repliceerde Jasmijn. "Ik denk dat hij juist erg slim is, hij heeft enorme hersenen" bracht Margot tenslotte is. Niemand vond de boom gewoon ziek.  Op vakantie zijn zorgt blijkbaar voor een positieve levenshouding.

We hebben onze vakantie in stijl afgesloten. Door het bordspel "Carcassonne" nog een keer uit de kast te halen. Met dit spel is het tenslotte allemaal begonnen. En zoals we aan het begin van deze weblog al aankondigden  zou ons bezoek aan de streek rond Carcassonne "meer dan een spelletje zijn"  Of toch niet ?............