Aveyron

Proloog

De regio waar we vorige jaar op vakantie zijn geweest is ons zo goed bevallen dat we dezelfde streek best nog een keer wilde bezoeken. Dit jaar hebben we echter een extra passagier bij ons, en wel  onze nieuwe huisgenoot Trica, een Cavelier King Charles Spaniel van ruim een half jaar oud. Omwille van het beest hebben we besloten iets dichter bij huis te blijven.  Na het nodige “gegoogle” kwamen we uit bij de streek Aveyron een kleine honderdvijftig kilometer noorderlijker dan vorig jaar. Een streek met voldoende afwisseling;  middeleeuwse stadjes ( vooral de Tempeliers en de Johannieters hebben hier hun sporen achtergelaten) veel natuur schoon (Gorges du Tarn, Cevennes), leuke badplaatsen (Montpellier) en een goed klimaat.  De virtuele rondleiding op http://www.tourisme-aveyron.com/visite_virtuelle/index_uk.htm geeft een aardig beeld van de streek.

Uit de vele campings die hier liggen kozen we uiteindelijk Les Rivages in Millau, gelegen bijna recht onder het wereldberoemde viaduct dat op een hoogte van 343 meter (let wel, dat is hoger dan de  Eiffeltoren )  de Tarn overspant.  Een vier-sterrencamping met, niet onbelangrijk,  een gratis  draadloze internet verbinding.  Dus als deze inderdaad een beetje werkt kunnen we dit jaar een weblog bijhouden zonder steeds naar de McDonalds te moeten afreizen.   

Zaterdag 18 juli - Aankomst

Eindelijk, de vakantie is nu echt begonnen. Bijna traditiegetrouw de auto moeten inpakken in regenachtig weer.  Vorig jaar was blijkbaar een positieve uitzondering. Dit jaar was het weer druilerig als vanouds. Maar gelukkig wilde “de bak op het dak” deze keer wel meewerken en hoefde ik niet mijn polsen blauw te slaan om hem dicht te krijgen. Dat mijn angst om in de achteruitkijkspiegel ons wasgoed over de snelweg te zien dwarrelen omdat de bak niet goed sluit, niet ongegrond is, bleek onderweg. Nog maar amper in België stonden we al in een flinke file vanwege een totaal uitgefikte auto met een vrijwel identieke Probox  op het dak. In de kofferdeksel was een groot gapend gat zichtbaar en de inhoud lag rondom de geblakerde wagen (je kon nog net zien dat het een BMW was) op de snelweg uitgestald.  Ik denk alleen niet dat een slecht sluitend slot bij deze bak de oorzaak van alle ellende was.  Juist op het moment dat we stilstonden belde Letitia vanuit Sudan om ons nog een fijne vakantie te wensen. Goede timing, want bij 130 kilometer per uur zorgt de bak toch voor een dusdanig hoeveelheid geruis dat een telefoongesprek in de auto bijna niet te voeren is. Nu was het gelukkig lekker stil. Maar onze planning kwam wel al vroeg onder druk te staan. Vooral ook omdat het rondje om Parijs ook weer voor het nodige oponthoud zorgde (hoewel het minder erg was dan vorig jaar) en het ook bij de splitsing van de A10 in wegen richting Bordeaux en Lyon behoorlijk stroopte.  Maar nog net voor het donker werd  doemde in de verte het viaduct van Millau op en reden we tegen negenen ’s avonds de camping op.  Onze mobile home bleek van hetzelfde type te zijn als die we vorig jaar hadden en rook nog helemaal nieuw. Blijkbaar zijn we de eerste bewoners. Hij is alleen spiegelbeeldig ingedeeld waardoor ik steeds de kamers van de kids binnenloop als ik mijn eigen slaapkamer moet zijn en ook regelmatig bijna de douche onderplas.

Over onze extra passagier overigens niets dan lof. Trica laat zich steeds gewillig in de “honden-autogordel” hijsen en zit de eerste minuten rechtop een beetje rond te kijken waarbij haar hoofd lichtelijk schudt op het ritme van de auto, net zoals je wel eens ziet bij die nephondjes met knikkende kop achter op de hoedenplank . Na verloop van tijd zie je haar ogen langzaam dichtvallen waarna ze rustig gaat slapen  tot de volgende stop. En dat de hele reis van bijna 14 uur lang. Geen moment onrustig, geen moment baldadig. Wat dat betreft een modelhondje.

 

Zondag 19 juli - even bijkomen

De eerste dag van de vakantie wordt altijd gebruikt om bij te komen van de lange reis. Na 1100 kilometer lang stevig het stuur vast te houden heb ik altijd een beetje last van trillende armen. Het is weliswaar een statische belasting, maar na meer dan 13 uur begin je het toch te merken. Dus om de volgende dag nu weer gelijk de auto in te duiken… .

Samen met Trica en de kids even de camping verkend. Er zijn twee zwembaden maar de meest in het oog springende waterattractie is toch wel het riviertje dat langs de camping stroomt. Het is een zijrivier van de Tarn en de aansluiting is maar een paar honderd meter verderop. Het riviertje stroomt behoorlijk snel en er tegenin zwemmen is bijna niet mogelijk. Het krult zich om een strandje, (nou ja, strandje… meer een tapijt van keien) en het leukste is om aan de ene kant van het strand het water in te stappen en je dan met een behoorlijke vaart naar de andere kant van het strand te laten drijven. Het water is wel freaking koud (zoals Iris dat noemt) en langer dan een half uur hou je het er niet in uit. Maar je kunt je, als echte Hollander, natuurlijk ook vermaken met het bouwen van dammen. En zo te zien zijn er een hoop Hollanders op de camping.
’s Middags was er een kennismakingsborrel bij de accueil waarbij diverse exploitanten je tevens lieten zien wat er allemaal te doen is in de naaste omgeving. Zo kun je het productieproces van Roquefort komen bekijken maar ook een duo sprong met een  parachute (parapente) maken. Het is schattig om te zien hoe  een poging is gedaan diverse folders ook in het Nederlands te vertalen. “… Wat een geweldig moment, een soort reusachtige 3D-film. Maar de gier is echt en wijst ons de weg inhoog. Dalende verzerkerd en plaatst de piloot mij, vooorbereidend op de landing.  “Voila”…eenvoudig en delicaat landen we als een vlinder voor mijn vrienden.”  Laten we hopen dat de vliegvaardigheid groter is dan de taalvaardigheid.

Maandag 20 juli - le Viaduc du Millau

Vandaag de omgeving verkend. Het is bijna onvermijdelijk daarbij het beroemd viaduct tegen te komen. We zijn er niet overheen maar onderdoor gereden. Recht eronder bevindt zich een informatiecentrum waar je alles over de bouw te weten kan komen. Het is bijna 2,5 kilometer lang (eigenlijk een aaneensluiting van een zevental Erasmus bruggen) en de hoogste pijler meet 343 meter, wat hoger is dan de Eiffeltoren. Slechts 400 miljoen euro kostte dit technologische hoogstandje en geen cent daarvan zal door de belastingbetaler opgebracht hoeven te worden want tolheffing tot 2011 moet alle kosten terugverdienen. Om wat extra inkomsten te genereren kun je een scala aan souvenirs kopen waaronder een zakje van hetzelfde cement als waarvan de pijlers gebouwd zijn. Leuk om een eigen cadeautje in te gieten als bijvoorbeeld een Sinterklaas surprise. Ook hier vonden we overigens weer de nodige merktekens van Hollanders. 

Later tijdens de rondrit kwamen we ons eerste Tempeliers stadje tegen; La Cavalerie. Een allerschattigst dorp dat ooit een bruisend Tempeliers bolwerk was maar wat nu een totaal uitgestorven indruk maakte. Desalnietemin heel schoon en zeer goed opgeknapt en geconserveerd. Ik kan me nauwelijks voorstellen dat al dat historisch materiaal onderhouden kan worden van de schamele duiten opgehoest door die de paar toeristen die er dagelijks komen.

Aan het einde van de middag even met Monique gebeld.  Op dat moment kwam ook een jonge maar onstuimige herdershond ons terrein oprennen die het erg leuk vond om Trica achterna te zitten. Trica zelf vond hem wat  erg onstuimig en deed alle mogelijke pogingen hem af te schudden. Wat kan dat beestje hard rennen!  Toen dat niet lukte is ze, heel slim, de caravan ingeschoten. De herder had het nakijken en uit nijd jatte hij een van de speeltjes van Trica; haar lievelingskip. Tenminste, het leek op diefstal maar het bleek uiteindelijk een ruiloffer te zijn. Want even later kwam hij terug en deponeerde een van zijn eigen speeltje, een giraffe die piept als je erin bijt. Aangezien niemand wist van wie die jonge herder was hebben we hem uiteindelijk maar even aangelijnd en zijn gaan leuren op de camping tot we de rechtmatige eigenaar hadden gevonden.

 

Dinsdag 21 juli Route du Tempeliers

La Cavalerie maakt deel uit van een vijftal stadjes die op de “Route van de Tempeliers en Joahannieters” ligt. We besloten vandaag een deel van die route te gaan rijden. Maar voor het zover was moest iedereen nog even onder de douche. En daar kwam op een gegeven moment geen druppel warm water meer uit. Gas op. Margot dus naar de receptie om een nieuwe fles gas te laten bezorgen, alwaar ze met een blik van ongeloof werd aangekeken. Het zou een wereldwonder zijn, want de douche werkt helemaal niet op gas! Wat bleek, er is sprake van een elektrische boiler die het gewoon niet trekt als vier mensen vlak achter elkaar warm water nodig hebben. Dus of korter douchen of met grotere tussenpozen richting de badcel gaan.

De Tempeliersstadjes waren erg mooi, maar op een gegeven moment krijg je toch het gevoel dat je het allemaal al eens eerder gezien hebt. Bijzonder was de “Le Viala du Pas de Jeaux”, een immens grote beschermingstoren van 6 lagen bedoeld als vluchtoord voor de lokale bevolking maar ook als opslag voor graan. Niet al te brede trappen (een dikke Amerikaan had er zeker niet naar boven gekund) leiden naar een volledig gerestaureerd dak vanwaar je een prachtig uitzicht over de Larzac hebt. Trica heeft zelfstandig alle 6 de trappen beklommen en bovenop moesten we goed oppassen dat ze niet weg waaide. Het waait hier in deze streek overigens opvallend vaak heel erg hard. Trica's oren staan bij vlagen recht naar achteren.

Het is overigens opvallend hoe makkelijk ons hondje zich overal mee naar toe laat slepen. Maar ook de houding van de Fransen ten opzichte van haar; ze wordt overal met veel enthousiasme ontvangen en is nog nergens geweigerd. Om nog even door te zeuren over het weer; het is hier meestal boven de dertig graden maar Trica lijkt er goed tegen te kunnen. Af en toe zoekt ze de schaduw op (door bijvoorbeeld onder onze opgetrokken benen te gaan liggen) maar nathouden is nog niet nodig gebleken. 's Nachts onweert het hier regelmatig. Goed geregeld toch? Zolang je slaapt nat en bij het opstaan weer een staalblauwe hemel. Wat dat betreft kunnen de Fransen betere contracten afsluiten met de weergoden dan wij Hollanders. Een onweer is hier anders dan bij ons. Geen droge klappen maar een lang gerommel. Al een paar keer heb ik gemerkt dat er op een lichtflits een soort gegrom volgt dat wel tien tot twintig seconden kan aanhouden. De caravan staat dan echt langdurig te trillen. Niet direct eng maar wel heel bijzonder.

Woensdag 22 juli - Millau

Vanmorgen met de auto richting Millau getogen. Valt niet mee daar een parkeerplek te vinden. Uiteindelijk maar een grote parkeerplaats opgedoken om te wachten tot er een plekje vrij kwam. Nadat we drie rondjes rond de parkeerplaatst hadden gereden zag ik eindelijk iemand aanstalte maken om te vertrekken. Dus ik stel me braaf op, met mijn knipperlicht al aan, en geef de vertrekkende automobilst alle ruimte achteruit te vertrekken. Komt er uit tegenovergestelde richting uit het niets een Belgische bojo- car aan, zo'n enorme PC Hooft trekker die bedoeld is om nog veel grotere ego's te onderstrepen, die vlak voor mijn neus pardoes het vrijgekomen gat in duikt. Ik was woest, draai het raampje open en schreeuw " Asociale .... Belg"  waarbij op de puntjes zo'n ziekte ingevuld mag worden die alleen echte Rotterdammers elkaar toewensen. Krijg ik me daar ineens op mijn donder van mijn kinderen. Dat dit soort gedrag echt niet kan en wat voor een asociaal ik zelf niet ben.  Ik had notabene de "goesting" om die Belg een dusdanige trap tussen zijn benen te geven dat zijn Belgische bonbons ergens bij zijn amandelen zouden eindigen, weet me nog in te houden en wens hem alleen zo'n vrijwel uitgestorven ziekte en dan heb ik het nog gedaan... Maar goed, wellicht hebben ze gelijk en is mijn lontje wat erg kort.  Vakantiestress zullen we het maar noemen.

Millau zelf is een aardige stad met knusse pleintjes en leuke winkeltjes maar zonder echte hoogtepunten. En met straatjes waar je maar beter niet met de auto in terecht kan komen omdat er dan geen weg verder meer is behalve achteruit. In een herberg genaamd "Le Chien a la fenetre" (" De hond in het raam", leek ons wel aardig voor Trica) hebben we een crepes genuttigd met een fles heerlijk frisse appelcider. Iris heeft hier voor het eerst in haar leven bewust aan alcohol genipt. Ze vond het lekker.

's Middags begon het ontzettend te waaien. En dat is geen constante bries zoals we in ons kikkerland gewend zijn, maar een kwestie van enorme windvlagen. Alsof de natuur eerst heel diep inamdemd om vervolgens de lucht met alle kracht weer naar buiten te blazen.  Je hoort zo'n vlaag al van verre aankomen. Erg bizar en soms ook wel een beetje beangstigend. Je weet nooit van te voren welke snelheid de wind nu weer weet te bereiken.

 

 

Donderdag 23 juli - Velo Rail en Roquefort

Vandaag hebben we gefietst. Een traject van 8 kilometer lang, boven in de bergen. Dat klinkt heel stoer, maar eigenlijk kostte dat nauwelijks inspanning. Het ging dan ook om een bijzonder soort fiets.  Een "velo rail", een tandem waar je niet achter elkaar maar naast elkaar zit en die loopt over een rails.  Met het gemeengoed worden van de automobile zijn een hoop spoorwegtrajecten langs afgelegen plaatsjes in ongebruik geraakt. Een aantal van die spoorwegtrajecten, met name diegenen die door een prachtig gebied gaan, worden nu ge-exploiteerd als toeristische attractie.  Zo ook het spoor dat hoog over het Larzac kalkplateau slingert. De tocht gaat over lange viaducten, door donkere tunnels en lommerijke bossen en biedt vaak fraaie vergezichten onder andere op het Tempeliersdorp Siante Eulalie waar we twee dagen geleden geweest zijn. De fiets heeft twee zadels en twee paar trappers. Daarachter is een soort zitbank gemonteerd waarop nog een tweetal mensen kunnen plaats nemen. Maar die hoeven dus niet te trappen. Normaal gesproken nemen de ouders plaats op de szadels en gaan de kinderen achterin zitten. Maar wij hebben de rollen omgedraaid. Margot, Trica en ik hebben ons heerlijk laten voortbewegen door de kinderen. Niet dat dit nu gelijk slavenarbeid betekent, want het traject loopt schuin omlaag en je moet vaak meer bijremmen dan gasgeven om de vanzelf toenemende snelheid er een beetje uiit te haelen. Naar mate de fiets harde gaat neemt ook het volume van het "kedkeng , kedeng" over de rails flink toe. Toch ongenoegen van Trica die al die herrie en dat gedender maar niks vond. Maar nog erger was het remmen. Dat ging met zo'n gemene piep gepaard dat je het beestje bij wijze van spreke van ellende zijn pootjes over zijn oren zag vouwen. Je hoefde gelukkig niet terug te fietsen. Aan het einde van de rit wachtte een boemeltreintje dat alle fietsers en ook de fietsen weer keurig terugbracht naar het beginpunt. Een bijzonder manier om je te verplaatsen, dat was het.

's Middags een bezoek gebracht aan een van de kaasgrotten in Roquefort. Daar werd voor het eerst Trica de toegang geweigerd.  Aangezien de kinderen minder met schimmelkaas hebben dan wij, werd besloten dat Margot en ik alleen naar binnen zouden gaan. De kinderen zouden wat gaan wandelen door het dorp.
De omgeving hier bestaat in feite uit een viertal kalksteen plateaus met diepe kloven ertussen. Die plateaus zijn miljoenenjaren gelden wat verzakt waardoor er grotten zijn ontstaan. Spleten zorgen voor een dusdanige luchtcirculatie en daarmee voor de ideale omstandigheden  voor het  gedijen van de penseelschimmel. Een verliefde herder die eeuwen terug zijn knapzak met kaas hier achterliet om achter een herderinnetje aan te jagen zorgde voor de rest. Toen hij, na zijn lusten gebotvierd te hebben, dagen later in de grot terug kwam was zijn kaas dooraderd met schimmel. Als arme herder gooide hij de kaas niet direct weg maar proefde eraan. " Voila" een wereldberoemd kaasje was geboren. De cave die wij bezochten huisvest over elf verdiepingen al 300.000 kazen. En dat is de capaciteit van slechts een van de vier kaasproducenten in dit dorp. 

Vrijdag 24 juli - Gorges du Dourbie

Na de, ahum, enorme physieke inspanning van gisteren, tijd voor iets minder energievretends. Een rondrit dus. Dit keer door het dal van de Dourbie, een van de twee riviertjes die bij onze camping samenkomen. Dit als voorbereiding op een kano-tocht over dit stroompje aanstaande zondag. Wederom fraaie vergezichten, rustieke, tegen de bergen geplakte, dorpjes, eeuwenoude boogbruggen en veel natuurschoon. De temperatuur schommelt hier nog steeds rond de dertig graden en er is overdag nog geen druppel gevallen. In tegenstelling tot in Nederland,zo lazen wij in de reacties op deze weblog. Hier is het constant weer om te pootje baden. En dat hebben we dan ook gedaan onder een van de bruggen, waarbij we tegelijk probeerden om Trica watervrij te maken. Maar een echte waterrat lijkt ze nog niet te zijn. Een van de mooiste dorpjes hier is Roc Sainte Marguaritta. Met restanten uit de twaalde eeuw. Het Romaanse kerkje dat we hier binneliepen moet een van de oudste zijn die we ooit gezien hebben. Jasmijn heeft geprobeerd het interieur na te tekenen maar dat is perspectievisch gezein nog niet zo simpel.

 Over de reacties op ons weblog gesproken: Leuk, blijf vooral reageren. We kunnen alleen niet altijd direct iets terugmelden. Er is hier welliswaar Internet, maar het draadloze stuk (WIFI) werkt niet altijd en dan zijn er slechts twee bedrade verbindingen over. Vaak staat er dus een wachtrij. Meestal probeer ik het 's avonds laat, vlak voordat het donker wordt, nogmaals. Dan is de file meestal wel weg. Grada en Monique, de katten mogen naar buiten, maar het is geen verplichting, hoor. Blijf ze vooral vertroetelen. En Margo en Boodt, nee het wordt geen spannend mysterie dit keer, daar leent de streek zich wat minder voor. Mochten jullie dit nog op tijd lezen; jullie ook een hele fijne en vooral zonnige vakantie toegewenst. En Letitia, wel bijzonder dat je vanuit je zandbak in Afrika onze vakantie kan volgen, niet? Pa en Ma, heel veel leesplezier. Gaat een stuk beter dan bellen, toch? Lukt het afdrukken wel een beetje? Zo'n weblog heeft toch een raar formaat. Een algemene vraag. Wat lijkt jullie handig, een volgorde van oud naar nieuw (zoals nu) of de meest recente berichten eerst? Zodat je direct kan zien of er wat bijgkomen is als je de weblog opent. Laat het ons weten.

Zaterdag 25 juli – Montpellier le Vieux

Zoals ik al eerder vertelde, we zitten hier in een gebied van vier kalksteenplateaus. De plateaus liggen op grofweg een kilometerhoogte en de wind heeft de vlaktes in de loop van eeuwen hier en daar volledig schoon geblazen.  Delen van de plateaus zien er dan ook uit als kale woestijnvlaktes  met hier en daar een struikje en aan de randen oprijzende rotsformaties. De kinderen vonden dat het wel erg leek op die desolate vlaktes die je in Amerika veel ziet.  En inderdaad, het landschap hier zou zomaar het decor kunnen zijn van een spaghetti western.  Een nadeel van kalksteen is dat het makkelijk oplost in water.  Miljoenen jaren van regen hebben op sommige plekken alle kalk doen verdwijnen waarna alleen grillige bouwwerken  van onoplosbaar gesteente overbleef. Dat levert een bizarre verzameling rotsformaties op die bijna surrealistisch aandoen. De bekendste verzameling van vreemde rotsformaties is Montpellier le Vieux, ons reisdoel van vandaag.  

 
Het gebied kent diverse bewegwijzerde wandelroutes en het was onze bedoeling de hoofdroute van circa anderhalf uur te doen.  Maar omdat het hier zo prachtig was, hebben we daar stukken van andere routes aangeplakt. Waardoor we zo’n twee-en-een-half uur onderweg waren. Het was bij vlagen behoorlijk ontoegankelijk en er moest soms flink geklommen worden. Maar voor Trica leek het allemaal geen probleem te zijn.  Hoewel sommige stappen voor haar kleine pootjes wel erg hoog waren. Het werd dan een sprongetje. Een van de rotsen genaamd Roc Camparolié (geen idee wat het betekent) had wel erg veel weg van een hondekop. We hebben hem, als eerbetoon aan ons onvermoeibare viervoeter, Roc Trica gedoopt. De camera is de hele trip overigens door Jasmijn gehanteerd die naast bijzondere rotsen ook heel veel bloemetjes en beestjes heeft  gefotografeerd. In alles was het een zeer fotogeniek gebied.

 

Zondag 26 juli – Kanoën over de Dourbie

Een van onze favoriete bezigheden. Je kan hier kiezen uit een tocht over de Tarn of over de Dourbie.  Aangezien  die laatste langs onze camping stroomt is het de Dourbie geworden. Margot wilde direct voor de langste afstand van 17 kilometer, maar aangezien het voor Trica de eerste keer is en we geen flauw idee hebben of ze het leuk zal vinden of niet, is er uiteindelijk toch maar gekozen voor een bescheiden 8 kilometer. En wederom viel het alleszins mee. Ondanks dat de kano af en toe best schokte en alle kanten op draaide, het gebeurt regelmatig dat je na het passeren van een stroomversnelling ineens achterstevoren ligt, was Trica geen moment bang of in paniek. Zelfs niet als het water over de rand spetterde en de kano vol water kwam te staan.

Trica zat bij Iris en mij in de kano en het enige waar we voor moesten zorgen was de we voor bleven op Margot en Jasmijn.  Zodra die namelijk in zicht waren begon ze te piepen omdat ze er graag naar toe wilde. 
Om te onderzoeken of ze echt watervrij is hebben we haar op een gegeven moment letterlijk in het diepe gegooid. Het is vermakelijk om te zien hoe de natuur haar werk doet. Als je haar vlak boven het water houd beginnen haar pootjes al automatisch zwembewegingen te maken. En als je haar dan helemaal laat zakken beweegt ze als vanzelf  de goede kant op; richting de oever.  Alleen nog het neusje boven water. Maar toch geen spoor van angst.

Maandag 27 juli – Gieren en Grotten

Vandaag een tocht gemaakt naar een van de mooiste druipsteengrotten van Frankrijk. Onderweg een bezoek gebracht aan een Gierenreservaat waar Gieren worden grootgebracht onder beschermde omstandigheden.  Deze opruimers van de natuur  (sommige Giersoorten eten vlees en anderen weer botten zodat er van een lijk echt niets overblijft) kwamen hier vroeger in grote getale voor maar waren een paar jaar terug zo goed als uitgestorven. Simpelweg omdat de wet uit oogpunt van ziektebestrijding voorschreef dat alle kadavers in de natuur verwijderd diende te worden. Door nu een beperkt leefgebied van deze wet uit te sluiten is de Gierenpopulatie weer flink gegroeid. In een speciaal centrum kun je door verrekijkers op aanwijzingen van de Gierenbeschermers de Gieren en Gierennesten gadeslaan. Ook staan er bovenop de bergkammen, waar de Gieren zich ophouden, videocamera’s opgesteld die je beneden met een joy-stick kunt bedienen.

De grot van Armand ligt 110 meter diep onder de grond. Je gaat er met een kabelbaantje naar beneden. Met 400 stuks heeft de 4 miljoen jaar oude grot de grootste en mooiste concentratie stalagmieten ter wereld. De grot is zo groot dat de Notre Dame van Parijs er met gemak in zou passen. Tot onze verbazing deed men er ook hier niet moeilijk over dat we Trica mee naar binnen wilden nemen. Daarom leek het Jasmijn  wel leuk het bezoek aan de grot vanuit de ogen van Trica te beschrijven. Hier het relaas van ons huisdier.

“Ook vandaag stapten we weer het grote rode beest in. Altijd als we het grote rode, bewegende beest in stapten kwamen we ergens anders uit.  Het enige wat ik daarvoor hoef te doen is een dutje. Dat is niet zo moeilijk, want het is er altijd lekker koel en van al dat geschud vallen mijn ogen vanzelf dicht.
We stopten. Meteen schrok ik wakker. Waar waren we? Toen ik naar buiten sprong, zag ik een hond achter de deur van een ander groot beest staan. Hij leek op mij maar dan groter. Ik vind dat soort honden niet leuk.  We gingen naar een huisje en liepen daar even rond. Daarna ging ik met de twee jonkies weer terug naar het rode beest. Later kwamen het mannetje en vrouwtje weer terug.  Ze  waren druk aan praten, het ging over gieren of zoiets. Het beest zette zich weer in beweging en ik ging slapen. We stapten weer uit het rode beest en we moesten even wachten. Daarna stapten we weer in een ander groot beest, alleen was deze donkerder en drukker. Gelukkig mocht ik op schoot zitten en kon ik er snel weer uit.  Toen stapte we de koude, natte  schemering in.  Het was binnen, maar toch was het koud en nat. Dat was vreemd. Ik moest een enge trap af en het baasje trok aan mijn riem. Pas toen het mannetje zelf de trap af liep durfde ik het ook. Er stonden hele grote stenen … tja wat waren het? Het leken wel hele grote stenen paddenstoelen. Alsof er allemaal platte elfenbankjes op elkaar waren gedrukt. De baasjes vonden het allemaal heel bijzonder. We liepen een  rondje door die enorme kamer. Er waren veel enge trappen en toen het beest weer instapten was ik helemaal nat en vies aan mijn pootjes en buik. Ik mocht toen niet meer op schoot zitten. We gingen weer het rode beest in en stopten in een dorpje. Daar gingen de baasjes zitten om wat te eten  en kreeg ik een paar lekkere koekjes. Daarna stapten we  het rode beest (alweer) in en kwamen we uiteindelijk uit bij ons territorium. “

Dinsdag 28 juli – La Couvertoirade

 Een van de vijf door de Tempeliers gestichte stadjes die we nog niet bezocht hadden omdat hij wat uit de koers ligt is le Couvertoirade.  Het is tevens nog het meest intact gebleven stadje van het vijftal. De ommuring is nog zo goed als compleet en de gehele binnenstad stamt nog de middeleeuwen. Een soort Carcassonne in het klein. Toegang met de auto is taboe, die moet je op een grote parkeerplaats vlak bij de toegangspoort achterlaten. Via diverse aanplakbiljetten in de omgeving hadden we vernomen dat er vandaag een middeleeuws feest zou zijn met diverse optredens. Dus richting de Tempeliersstad. Omdat we de route du Templiers al een paar keer gereden hadden dit keer  maar de snelweg genomen. En daarbij kwamen we voor het eerst over het befaamde viaduct. Helemaal gratis was dat overigens niet. Een oversteek kost zeveneneenhalve euro.

En inderdaad, het hele dorp had zich in middeleeuws kostuum gehesen en op alle pleinen en straten waren demonstraties van middeleeuwse ambachten, vertoonde middeleeuwse artiesten hun kunsten en klonk middeleeuwse muziek gespeeld op authentieke instrumenten door mensen die van LARP (Live Action Role Playing), in ieder geval in de vakantieperiode, hun broodwinning hebben gemaakt. Ook kon je middeleeuwse vechtsporten beoefenen en boogschieten. Jasmijn was hevig beledigd toen ze te jong (of eigenlijk "tekort" ) werd bevonden en men haar verwees naar het "boogschieten voor kinderen"  een eindje verderop. Dan maar niet. Uiteraard heb ik zelf wel even de boog ter hand genomen. Kortom, je waande je er echt in de middeleeuwen als je de hordes roodverbrande toeristen met enorme camera’s op hun al dan niet ontblote buiken even wist weg te denken.

Hoogtepunt van de dag was het verslaan van “het Beest” dat we de hele dag al iedereen in het dorp de stuipen op het lijf hadden zien jagen. Of het nou lag aan onze gebrekkige kennis van de Franse taal of de verkeerde voorlichting aan Franse zijde, maar op het moment suprême stonden we blijkbaar op het verkeerde plein want er gebeurde niets. Later begrepen we dat de strijd zich waarschijnlijk net buiten de stadswallen had afgespeeld. Want op weg naar de uitgang kwamen we “het Beest” met al zijn begeleiders weer tegen. In plaats daarvan waren we wel getuigen van een Masquerade, een optocht van wezens die de vier elementen water, vuur, aarde en lucht uitbeelden. Jasmijn wil bij een volgende fantasy fair verkleed gaan als vuur (haar vriendinnen als water en lucht) en zal ongetwijfeld inspiratie putten uit de foto’s die we ervan genomen hebben.

Jasmijn was verder extra geïnteresseerd in een winkeltje waar ze prachtig versierde dolken en zwaarden aan de man (in Jasmijn’s geval “aan de vrouw”) brachten. Vorig jaar had ze al een prachtige dolk als souvenir uit Zuid Frankrijk meegenomen, dit keer viel de keuze op een fraai  Tempeliers-zwaard, prachtig bewerkt met hele mooie inscripties, niet alleen op het handvat maar vooral ook op het lemet. Tussen al dat fraais ontdekten Jasmijn ook nog de letters “stainless steel” wat haar de uitspraak ontlokte dat we dit jaar uiteindelijk toch ook nog een mysterie opgelost hebben. En wel het geheim dat de Tempeliers blijkbaar al roestvrij staal kenden.

Donderdag 30 juli – het Strand

Gisteren een rustdag genomen om wat ondergoed te wassen en een beetje door die stapel van 30 boeken heen te komen die we in twee tot de nok gevulde Albert Heijn tassen hebben meegenomen.  Hoewel het geen wedstrijd is worden de bladzijden door iris en Jasmijn verslonden alsof hun leven er vanaf hangt . Ze zitten nu op  zeker vier boeken p.p. (waaronder pillen van 600 bladzijden); zelf heb ik gisteren van mijn tweede boek de laatste bladzijde omgeslagen. 

We zitten hier op nog geen uur rijden van de Middellandse zee en de constante temperatuur van 25 tot 30 graden hier (we hebben overdag nog geen druppel regen gehad)  doet ons verlangen naar verkoelend water. Vandaag daarom de parasol en badlakens  ingepakt en richting Montpellier vertrokken. Wederom over het viaduct.

Daar wachtte ons een kleine teleurstelling. Honden zijn niet toegestaan op de stranden. Gelukkig wisten ze ons in een kroeg te vertellen dat er vijftien kilometer verderop een stukje strand te vinden was waar onze trouwe viervoeters wel  mochten draven. En dat is wat Trica dan ook naar hartelust deed; als een dolleman rende ze rondjes op het strand. Of dat nu was uit enthousiasme of uit noodzaak  is niet helemaal duidelijk.  Feit is wel dat ik direct mijn voeten verbrandde aan het knetterhete zand toen ik eenmaal mijn gympen had uitgetrokken. Ik vroeg me werkelijk af hoe al die rondborstige bruingebrande dames en jongens met six-pack, die iedere keer voorbij kwamen met een karretje vol versnaperingen, dat vol hielden  op hun blote voeten. Maar het viel me op dat ze toch wel erg dicht bij de vloedlijn bleven.  Wat een vakantiebaan overigens, om de hele dag met zo’n karretje het strand op en af te zeulen. We hebben ijsjes gekocht bij een dame die wel zeer enthousiast op Trica reageerde (en daarbij wel erg diep bukte).

Het water van de Middellandse zee  is in ieder geval perfect qua temperatuur en verder was de bodem zeer schoon en allesbehalve blubberig. Het ideale strand. Alleen zou de zon er wat minder fel moeten schijnen. Ondanks de parasol en twee keer smeren ben ik over mijn hele lijf nu rood gekleurd. Gelukkig verlieten we nog net op tijd het strand om niet de rest van de vakantie in het brandwondencentrum te hoeven doorbrengen.

Er was nog wat tijd over om een Chateau even buiten Montpellier te bezoeken.  Chateau de Flaugergues, eigenlijk meer een villa die al drie eeuwen toebehoort aan dezelfde familie die het meer van de wijnbouw dan van de toeristen moet hebben. Maar toch aardig dat ze ons een blik gunden in het vrijwel nog volledig ingerichte landhuis. We werden rondgeleid door een alleraardigste dame van Poolse afkomst die voor iedere nationaliteit wel een aantal wetenswaardigheden wist op te rakelen.  Voor ons Hollanders bijvoorbeeld het “gezicht op Amsterdam” in een verzameling 3D-grafures die de toenmalige landheer  twee eeuwen terug meenam als souvenirs op zijn vele reizen , de 5 Rembrandt etsen en de verzameling originele antieke boeken ergens halverwege de 18e eeuw gedrukt bij Elsevier. 

De dame zorgde ook voor de enorme kasteelhond, een grote zwarte lobbes die nauwelijks omhoog kwam vanwege de hitte maar wellicht nog meer vanwege zijn leeftijd.  Ze was dan ook helemaal in de wolken van onze jonge spring-in-het-veld. Maar leeftijden schatten kon ze niet, want behalve Margot en mij nodigde ze ook Iris uit om de zelf geproduceerde wijn te komen proeven.  Uiteraard hebben we een paar flesjes (en twee glazen met het Chateau erin gegraveerd)  meegenomen.

 

Vrijdag 31 juli – Château Féodal de Montaigut

Eigenlijk hebben we deze vakantie nog geen echt kasteel aangedaan, even los van het landhuis bij Montpelier. Nu zijn de compleet ingerichte kastelen ook niet erg dik gezaaid in deze omgeving. Maar eentje die de moeite waard zou moeten zijn is het feodale kasteel van Montaigut, zo’n half uurtje rijden hier vandaan. 

En inderdaad, hoewel het kasteel niet zo uitbundig is ingericht als de paleizen en lustsloten van de “Louisen en Ludwigen” geeft het toch een heel aardig beeld van hoe men in de middeleeuwen leefde.  De versiering bestaat vooral uit gobelins (waarvan Margot natuurlijk moest checken of ze wel echt waren door het Middeleeuws keurmerk aan de achterzijde te controleren).

Het Château is overigens gebouwd op een begraafplaats uit de tijd van de Visigoten, een volk dat na de Romeinen dit gebied bevolkte. De vele in de rotsbodem uitgehakte graven zijn nog steeds zichtbaar en in een aantal zijn zelfs nog de stoffelijke resten van een voormalig Visigoot zichtbaar. Dat je niet je nek breekt over al die kuilen komt doordat men een glazen vloer over al die graven heen gelegd heeft. Het is wel een beetje morbide om gewoon over  die lijken heen te wandelen.

Trica was nog het meest gecharmeerd van de Middeleeuwse moestuin die men rond het kasteel had aangelegd en vond niets leuker dan dwars door alle groenteperkjes heen te rennen.  Direct naast het kasteel was nog een tentoonstelling van oude rijtuigen en stoomvoertuigen te zien en ook een alleraardigste verzameling bidprentjes in de naastgelegen kapel.  Omdat Trica uiteraard dit heiligdom niet mocht betreden bleef Jasmijn met haar buiten staan. Daar werd ze aangesproken door de “conservator” van de bidprentenverzameling die dacht dat ze een Duitse was en wilde weten hoe die vriendelijke “Hund” heette. Jasmijn begreep er, ondanks een jaar Franse les, daarom geen jota van.

Op de terugweg een rijdende Pizza bus aangedaan omdat het vrijdag is en we dan traditiegetrouw een Pizza nuttigen. Tijdens het wachten even door Creissels gewandeld en Jasmijn en Trica laten afkoelen in de lokale fontein. Vlakbij stond een kraampje waar je kaartjes kon kopen voor de “Les Bateliers du Viaduc”, een soort gondeliers die je onder het befaamde viaduct door varen. Achterin de kraam hing een poster met een Art-Deco prent  van een knappe Batelier die een half ontblote schoonheid voortbewoog. Ik vroeg in mijn beste Frans aan de kaartverkoopster  of dat “ compris” was waarop ze hard begon te lachten en mij vertelde dat dat niet het geval was, maar ze kon me wel een ansichtkaart van het liefelijke tafreeltje aanbieden.    Toch aardig, nietwaar?

 

Zaterdag 01 augustus - Gorges du Tarn per auto

Ter voorbereiding op een kanotocht door de Tarn vandaag de kloof per auto doorgetrokken. Het is een zeer slingerende weg die af en toe nauwelijks breed genoeg is om elkaar te passeren.  Uitwijken is er niet bij; aan de ene kant staat de rotswand in de weg en aan de andere kant wacht je de afgrond. Stapvoets langs elkaar rijden met maar een paar centimeter tussenruimte is soms de enig optie. Maar het is absoluut de moeite waard. De aanblik van recht omhoog rijzende rotswanden is fenominaal en de uitzichten zijn vaak verpletterend. Het mooiste panorama  heb je op “Point Sublime” wat uiteraaard niet voor niets zo genoemd is. De Tarn maakt hier een slinger van bijn 180 graden en op bijna een kilometer hoogte kijk je als een roofvogel over de kloof uit.

 

Op de terugweg nog bijna flink mijn auto beschadigd. Nadeel van bergmassieven is dat er wel een keien vanaf willen rollen die dan op de weg blijven liggen.  Op een gegeven moment zag ik zo’n kei liggen een beetje rechts van het midden. Ik stuur er dus netjes links omheen maar zag daarbij niet zo snel dat op de linker weghelft ook een brokstuk lag. Ik ging er met mijn linker voorwiel vol overheen. Wat een knal gaf dat. Ik vermoedde dat ik die voorband wel af kon schrijven maar wonder boven wonder bleek deze niet lek. En verder heb ik ook geen enkele ander beschadiging kunnen ontdekken aan de auto. Erg veel geluk gehad dus.

Maandag 03 augustus - Mont Aigoual

Gisteren (zondag)  een rustdag genomen en van de gelegenheid gebruik gemaakt om weer eens een paar boeken weg te werken (in totaal hebben we zo’n 30 stuks meegenomen) en ons weblog bij te werken. Zit ik bij de receptie aan een tafeltje op mijn notebook te rammelen, zie ik ineens Trica met een noodgang voorbij scheuren. Totaal de weg kwijt. “Dat is dom zeg, om je hondje zo los te laten rennen met al die auto’s hier” hoor ik naast me een puber tegen een andere puber zeggen. “ Inderdaad, niet normaal ” reageer ik en roep vervolgens heel hard “ Trica!”. Waarop het beestje, allang blij weer een bekende stem te horen, enthousiast mijn kant op rent. “Is dat uw hondje?” antwoord de puber schaapachtig. “Inderdaad, maar mijn vrouw denkt blijkbaar dat het beestje wel los kan lopen en dan bij haar zal blijven”. Omdat ik Margot nergens zie begin ik haar naam te roepen. Maar wie er ook reageert; geen Margot. “Uw hondje luistert beter dan uw vrouw” merkt de puber gevat op. Uiteindelijk vind ik Margot aan de andere kant van de camping, zoekend naar Trica.

Vandaag naar het oosten, de Cevennes in. Naar het hoogste punt in de wijde omgeving; de Mont Aigoual (op 1567 meter hoogte), waar een meteorologisch instituut is gevestigd. Maar eerst nog “een dieptepunt” opzoeken. De onderaardse rivier “Abime de Bramabiau”. Wat Octiaans is voor “het gebrul van een stier”. Dat is het geluid dat door de onderaardse spelonken galmt als het water zich met volle kracht naar buiten werkt. In het voorjaar dan, want momenteel vormt de hoeveelheid water die uit de rotsen sijpelt maar een bescheiden stroompje. Toch is een bezoek aan dit natuurverschijnsel een bijzondere ervaring. Vesten mee want het is nog geen 10 graden in de kloof. Langs de onderaardse rivier is, op een meter of zes hoog, een wandelpromenade gebouwd. Het is bijna niet voor te stellen dat het water soms in zo’n grote hoeveelheid langs dendert dat zelfs op zes meter hoogte alles wordt weggevaagd. Na zo’n “vloed” moet het gehele wandelpad opnieuw worden aangelegd. Dat is voor het laatst voorgekomen in 2003. De onderaardse rivier is het slijtresultaat van miljoenen jaren; in de kloof zijn stenen gevonden met voetafdrukken van Dinosauriërs.

Op de Mont Aigoual heb je een prachtig uitzicht over zowel de Cevennes als de Causes. In het meteorologisch instituut is behalve een tentoonstelling over het meten en voorspellen van het weer ook een prachtige fotoverzameling te zien van het Instituut door alle seizoenen heen.

 

Omdat op deze plek twee totaal verschillende weersystemen (die van de Atlantische oceaan en van de Middellandse zee) met elkaar botsen, kunnen de weersomstandigheden hier behoorlijk extreem zijn. Een paar meter sneeuw is geen uitzondering en de top staat bekend als de natste plek van Frankrijk met zo’n 260 dagen regen per jaar.  Het levert in ieder geval prachtige plaatjes op en het moet volgens mij en genot zijn om hier een jaartje te mogen werken.

Dinsdag 4 augustus - kanovaren op de Tarn

 

De Dourbie waren we al op geweest, vandaag was de Tarn aan de beurt om door ons bedwongen te worden. Nou ja, “bedwongen…”. In deze tijd van het jaar mag je al blij zijn als er voldoende water door stroomt om niet met je kano vast te komen zitten. En juist omdat de rivier zo toegankelijk is zoekt iedereen hem op. We waren er al voor gewaarschuwd in onze reisgids; de Tarn is in het hoogseizoen drukker dan een boulevard in Parijs op zondag. Om het mooiste stuk te kunnen bevaren, daar waar de rotsen aan weerszijden recht omhoog steken, moet je eerst een flink stuk stroomopwaarts rijden. Vanaf het meest bekende instap punt ”au Moulin de la Malène”  (“de Watermolen”) tot aan de Pas de Soucy is het elf kilometer varen. Dan moet je echt uitstappen want voorbij de Pas de Soucy is de Tarn gebarricadeerd door gevallen rotsblokken en kun je alleen nog maar verder als je het formaat van een smurf hebt. Het water wringt zich hier overigens op spectaculaire wijze met zeer veel kracht door de spleten. Het is een dusdanig indrukwekkend gezicht dat men er speciaal een uitzicht punt voor gemaakt heeft (toegang 50 cent). In plaats van te varen kun je hier wel proberen de overkant te bereiken door over de rotsblokken te springen. Dat dit niet geheel zonder gevaar is blijkt uit een aantal “ in memoriam” bordjes voor mensen die de overkant nooit bereikt hebben. Daaronder een landgenoot die ergens halverwege de jaren zestig mis sprong en pas maanden later gevonden werd.

Varen over de Tarn is een stuk minder spectaculair dan over de Dourbie maar “het uitzicht” daarentegen is absoluut mooier. De rotsen, die op sommige stukken aan beide zijden als een loodrechte muur uit het water oprijzen, doen je erg nietig voelen.  Ook zijn er bijzondere rotsformaties te bewonderen die bloemrijke namen als “ de Champignon” of “ de stoel van de Duivel”  gekregen hebben.  Soms is de gelijkenis met een voorwerp uit het dagelijks leven wel erg  frappant. Zoals voor dat mannetje en vrouwtje die halverwege de tocht boven op je neer kijken.

Omdat de toch op zich vrij simpel is hielden we Trica ook wat minder strak. Het beestje hing gezellig over de rand en was vooral bezig de andere kano met Margot en Jasmijn in de gaten te houden. Daarbij hing ze op een gegeven moment zo ver uit de kano dat ze haar evenwicht verloor en in het water plonsde. Kopje onder. Iris kon haar nog net aan haar tuigje opvissen. Door de schrik maar vooral door het feit dat ze kopje onder ging was ze daarna toch een tijdje van slag en zat ze rillend in de boot. Eenmaal opgedroogd, en dat duurde niet lang want het was weer snoeiheet, kwam haar altijd goede humeur weer snel terug. Ik geloof niet dat ze er een trauma aan overgehouden heeft.

Woensdag 05 augustus – Montpellier

Traditiegetrouw staat altijd minimaal één bezoek aan een grote stad op ons programma. Om wat cultuur te snuiven en om gewoon lekker te winkelen. De stad die in deze streek het meest het predicaat “groot” verdient is Montpellier. In grootte de 8e gemeente van Frankrijk, maar die vermelding in de top tien komt vooral door het meetellen van alle omliggende gemeentes die ook onder het bewind van de burgemeester van Montpellier vallen.  De stad ligt een klein uur rijden hiervandaan, als je tenminste de snelweg pakt en bereid bent 7,70 Euro neer te tellen om via het befaamde viaduct de Tarn vallei over te steken. Je komt de stad vanuit het Noorden binnen. Merkwaardig genoeg rij je dan niet in één lijn naar het centrum maar maak je een soort spiraalbeweging die je steeds dichter bij het middelpunt brengt. Ik zei nog tegen Margot (met Jericho in gedachten), “ Als we er nog een keer omheen rijden stort de stad in elkaar”. Misschien hadden we toch beter de raad uit onze reisgids op kunnen volgen en de auto aan de rand moeten zetten om vervolgens de wereldberoemde tram te pakken. Het zijn dezelfde moderne trams die we ook in Rotterdam tegenkomen maar dan vele malen leuker gepimpt. Op de ene lijn rijden tramstellen kleurig versierd met bloemen, op de andere lijn trekken donkerblauwe wagens met witte zwaluwen voorbij. Maar helaas, we waren eigenwijs. Na een uur lang geprobeerd te hebben een van de vele ondergrondse parkeerplaatsen te bereiken begon het verkeer ook aardig te stropen. Dat we zo ondertussen aardig bij het middelpunt moesten zijn aangeland leidde ik af uit het feit dat we onder een soort Arc de Triomphe reden. Uit mijn ooghoeken zag ik in het tunneltje uitsparingen waarachter rijen geparkeerde auto’s zichtbaar waren. In een opwelling mijn stuur naar rechts gegooid na verlaten van het tunneltje en zowaar, we draaide een oprit naar een parkeergarage op. De triomfboog blijkt op het hoogste punt van de stad te staan en is daar neergezet door Lodewijk de 14e die zelf, gezeten op een paard, door de boog heen de stad overziet. Deze megalomane heerser heeft indertijd per wet bepaald dat niemand ooit over hem heen mag kijken. In heel Montpellier is dan ook geen gebouw te vinden dat boven dit reusachtige standbeeld uit steekt.

Als winkelstad is Montpellier een goede keus. Margot en de kids vonden in de kleine straatjes precies de winkels die ze leuk vinden. Iris raakte vooral in extase bij het vinden van een zaakje geheel gevuld met lollies in alle soorten en maten (tot aan een halve meter in doorsnee toe).

Alle winkels komen uit op een reusachtig plein, het grootste voor gemotoriseerd verkeer verboden plein van Europa en mogelijk zelfs van de wereld. Op een gegeven moment bukte ik omdat ik een dacht een muntstuk te zien liggen (bleek een koperen plaatje te zijn waarvan het nut me onduidelijk is) en het viel me op dat de stenen waaruit het plein is opgebouwd wel heel erg heet worden in de knallende zon. Ik vraag me werkelijk af of Trica, en andere honden, daar geen last van hebben. Uit voorzorg hebben we haar regelmatig met haar pootjes in een fontein gezet of haar met de poten van de vloer gehaald door haar bijvoorbeeld op een bankje te zetten. Eén keer raakte ze daarbij met haar achterpoot bekneld tussen twee planken van de zitting. Dat deed blijkbaar zo’n zeer dat ze de hele boel bij elkaar kermde, en niet eventjes maar een paar minuten lang. Wat kan er een hoop herrie uit zo’n klein hondenlijfje komen. Even was ik bang dat we nog aangehouden zouden worden wegens dierenmishandeling. Maar dat ze echt wel haar achterpootje verrekt had bleek uit het feit dat ze de eerste paar minuten haar weg hinkend vervolgde. Na een minuut of tien leek alles gelukkig weer “back to normal”.

Omdat het zo warm en het slenteren daarom erg vermoeiend, hebben we ons, geheel tegen onze principes in, laten rondrijden in een toeristisch treintje. Er was zowaar een audio toelichting in het Nederlands en zo kregen we allerlei leuke ditjes en datjes te horen en werden we gewezen op beroemde plekjes die anders aan onze aandacht zou zijn ontsnapt. Zoals dat raam in dat oude gebouw waaruit Alain Delon sprong in een poging een einde aan zijn leven te maken in de film “Les deux hommes dans la Ville”. Onderweg zagen we verder nog een paar leuke winkeltjes die we naderhand weer per voet hebben opgezocht.

 

Om ons bezoek aan Montpellier nog een cultureel tintje te geven ook nog een paar kerken in gedoken. Daaronder een die Trica wel aansprak; de eglise Saint Roch ofwel de kerk van de heilige Rochus. Deze Rochus wordt strijk en zet afgebeeld in gezelschap van een hond. Deze trouwe viervoeter zou hem dagelijks van voedsel hebben voorzien en zijn wonden hebben schoongelikt toen hij ergens in de 13e eeuw tijdens een pelgrimstocht door de pest werd getroffen. Mede door dit voorval is Rochus de beschermheilige van pelgrimsvaarders en zieken geworden en ligt deze kerk op de pelgrimsroute naar Santiago de Compostela. Tot onze niet geringe verbazing werden we in het kerkje dan ook in het Nederlands (of eigenlijk in het Vlaams) aangesproken door een alleraardigste dame die er verbleef om pelgrimgangers op te vangen.  Van haar kregen we het hele verhaal over Rochus te horen.

De hele stad kent vele gezellige hoeken en straten waarvan er een paar versierd zijn met door lokale kunstenaars opgeleukte betonpaaltjes. Bijzonder is ook het restaurant tegenover de Saint Roch dat niet is wat het lijkt. Heel veel is nep en er simpelweg opgeschilderd. Zelf de reflectie van de kerk in de ramen is gezichtsbedrog. Probeer in onderstaande foto maar eens vast te stellen welke mensen en ramen echt zijn en welke niet. Werkelijk waar,in de hele gevel zijn maar drie raampjes en 1 deur aanwezig en geen van de getoonde mensen op de wanden is van vlees en bloed.

Montpellier kent behalve het oude centrum ook een heel moderne wijk Antigone genaamd. Je komt er alleen via een poort en het bestaat uit een verzameling woningen kantoren, overdekt winkelcentrum en zelfs een zwembad in een soort neoclassicistische stijl. Met heel veel groen (palmbomen die het een mediterraan karakter geven) en watersculpturen (bedriegertjes). Het moet voor een kind geen straf zijn om hier op te groeien.  Over Montpellier kunnen we nog bladzijden volschrijven. Het is gewoon een stad die je aan moet doen als je toevallig in de buurt bent. Ons bezoek (en daarmee ook een beetje onze vakantie) sfeervol afgesloten met een etentje op een terras. Daardoor was het inmiddels een beetje donker toen we uiteindelijk vertrokken. En dat leverde weer beelden van een zeer fraaie zonsondergang op.

Donderdag 6 augustus – Puncho d’Agast

Onze op-een-na-laatste dag alweer. De kinderen willen graag nog een paar boeken verslinden, Margot en ik hebben vooral behoefte aan een wandeling. Vanaf onze camping kijken we uit op een massief, genaamd Puncho d’Agast, dat in het weekend soms prachtig verlicht is en waar overdag vaak tientallen parapenters als bontgekleurde vlinders omheen zwermen. Het leek ons wel een aardig idee om naar die top te gaan om daar wat rond te wandelen en de camping eens van bovenaf te bekijken. Maar eerst de "take off" van een aantal parapenters gevolgd bij het speciaal daarvoor geprepareerde platform. Je moet toch wel enige lef hebben om je daar onvoorwaardelijk naar beneden te storten. Het is mogelijk als duo-passagier mee te zweven. Een korte vlucht, in één lijn naar beneden komt op 65 euro, om eerst een beetje rond te vliegen zul je tenminste 130 euro in je poeplap moeten hebben. Maar je hebt dan wel een aantal minuten een adembenemend uitzicht over Millau. De camping zag er zeer nietig uit vanaf deze hoogte. Even rechts van de twee zwembaden ligt onze mobile home, daar waar je twee minuscule figuurtjes in ligstoelen een boek ziet lezen.

Bovenin beginnen diverse bewegwijzerde wandelroutes en we kozen er een die vlak langs de afgronden gaat om zo nog een paar magnifieke vergezichten te krijgen. Geen wandelkaarten gekocht dit jaar en dus, ondanks de paaltjes met merktekens, in eerste instantie de verkeerde kant opgelopen. Geen vergezichten maar een steeds dichter wordend bos. Uiteindelijk maar weer dezelfde weg terug genomen om het opnieuw te proberen. Geen onaangename wandeling overigens want het was wederom snoeiheet en de bomen zorgden voor de nodige schaduw. Bovendien kwamen we in het bos diverse bijzondere dieren tegen zoals enorme gifgroene salamanders en zelfs een reehertje. Het beest stak nog geen tien meter bij ons vandaan heel rustig het bospad over. Trica was, net als wij, zo verbaasd dat ze vergat er achteraan te gaan.

De tweede keer liepen we wel goed en de panorama’s waren inderdaad weer zeer de moeite waard. Ik heb ze langdurig op me in laten werken en ze zorgvuldig in mijn geheugen geprent want de komende 365 dagen zullen we het weer moeten doen met “the Dutch Mountains”.

Vrijdag 07 augustus – Geen opgraving, wel een ijsje

 

Niet eens zo ver van onze camping ligt de opgraving Graufensenque waar in de tijd van de Romeinen zo’n 500 bedrijfjes bezig waren potten en ander aardewerk voor huishoudelijk gebruik te bakken. Deze werden tot diep in India en Rusland verhandeld. Een zeer vroege vorm van massaproductie dus , te bezichtigen op een site die interessant genoeg is om in alle reisgidsen genoemd te worden. Dit stukje cultuurerfgoed konden we toch niet laten liggen en vandaag was onze laatste mogelijkheid. De dame van de receptie was echter dusdanig lang in discussie  met landgenoten en zo overduidelijk bezig ons “stomme toeristen” te negeren dat we na een half uur wachten bij de kaartverkoop er genoeg van hadden en aftaaiden. Dan maar geen Gallo-Romeinse resten.

In Millau nog even een ijsje gekocht. Nou ja, “even”.  Margot had een paar dagen eerder tijdens een bezoek aan een geheel ander plaatsje aan Jasmijn beloofd dat ze tijdens de vakantie een keer het allergrootste en allerduurste chocolade ijsje mocht nuttigen. En die belofte moest nog ingelost worden. We wisten nog dat het ijsje waarop Jasmijn haar oog had laten vallen van het merk Miko was. Laat Miko nu net geen hofleverancier van Millau zijn.  Na meer dan een uur slenteren en koekeloeren in bijna alle ijsboxen van Millau vonden we even buiten het centrum zowaar een kroeg die het begeerde ijsje in zijn assortiment had. Notabene slechts op enkele honderden meters van de plaats waar we onze auto hadden achtergelaten. Hadden we de verkeerde kant opgelopen (zoals we zo vaak doen) dan waren we binnen een paar minuten klaar geweest. De rest van de dag bezig geweest ons geestelijke en lichamelijk voor te breiden op de terugtocht. Daarbij bezoek gekregen van de campingkat die al vaker is langsgeweest en inmiddels besloten had dat hondevoer toch ook wel smakelijk en voedzaam is. Trica, gewend aan twee van dergelijke haarballen, vond het geen enkel probleem het eten te delen.

Zaterdag 08 augustus – Het zit er weer op

Ook wat vakanties betreft is er een tijd van gaan en een tijd van komen. En de tijd om te gaan is, helaas, nu gekomen. Om onze depri-stemming extra kracht bij te zetten regende het vanmorgen tijdens het inpakken van de bak-op-het-dak en bleek geheel Frankrijk plotseling onder een dicht wolkendek te liggen. Bij het verlaten van de Causes doken we zelfs een zeer dichte mistbank in.  Het zicht was er zo slecht dat iedereen zijn mistlichten moest ontsteken. Dat heb ik werkelijk in geen twintig jaar meer meegemaakt. Het is ook niet fijn rijden als je de berg af dendert en je ziet werkelijk geen hand voor je ogen. Zeker niet als je zwaar beladen bent en rekening moet houden met een langere remweg.  De visioenen van over de snelweg dwarrelend vuil ondergoed omdat de bak bij een botsing van het dak is gevlogen begonnen weer door mijn hoofd te spoken. Van de heenweg wist ik nog dat dit scenario niet geheel ondenkbaar is. Gelukkig werd de afstand waarover je nog wat kon zien met het dalen van de hoogte evenredig langer.

Het was in ieder geval weer een heerlijke vakantie die zich in het kort laat samenvatten als: kaas, kastelen, kale vlaktes, knusse dorpjes, koele kusten, diepe kloven, kanotochten, koene ridders, en keien (op de weg). Wellicht niet zo spectaculair als vorig jaar toen we een bijzonder mysterie ontrafelden. Wie dat nog eens wil lezen kan een blik werpen op http://kleij-online.typepad.com.  Het enige geheim dat we dit jaar ontdekten was dat de Tempeliers al roestvrij stalen zwaarden maakten. Een zwaard dat we cynisch genoeg zijn vergeten mee te nemen. Het ligt nog in de mobile home. Gisteren zorgvuldig ingepakt en vast klaargelegd bij de buitendeur. Toch is iedereen vergeten het in de auto to gooien. Dat wordt dus de camping bellen en vragen of ze het, onder rembours, op willen sturen. Gaat flink wat kosten want het zwaard weegt een flink aantal kilo’s. Wat dat betreft hadden we beter kunnen ontdekken dat de Tempeliers al aluminium kenden.