Zaterdag 18 juli - Aankomst

Eindelijk, de vakantie is nu echt begonnen. Bijna traditiegetrouw de auto moeten inpakken in regenachtig weer.  Vorig jaar was blijkbaar een positieve uitzondering. Dit jaar was het weer druilerig als vanouds. Maar gelukkig wilde “de bak op het dak” deze keer wel meewerken en hoefde ik niet mijn polsen blauw te slaan om hem dicht te krijgen. Dat mijn angst om in de achteruitkijkspiegel ons wasgoed over de snelweg te zien dwarrelen omdat de bak niet goed sluit, niet ongegrond is, bleek onderweg. Nog maar amper in België stonden we al in een flinke file vanwege een totaal uitgefikte auto met een vrijwel identieke Probox  op het dak. In de kofferdeksel was een groot gapend gat zichtbaar en de inhoud lag rondom de geblakerde wagen (je kon nog net zien dat het een BMW was) op de snelweg uitgestald.  Ik denk alleen niet dat een slecht sluitend slot bij deze bak de oorzaak van alle ellende was.  Juist op het moment dat we stilstonden belde Letitia vanuit Sudan om ons nog een fijne vakantie te wensen. Goede timing, want bij 130 kilometer per uur zorgt de bak toch voor een dusdanig hoeveelheid geruis dat een telefoongesprek in de auto bijna niet te voeren is. Nu was het gelukkig lekker stil. Maar onze planning kwam wel al vroeg onder druk te staan. Vooral ook omdat het rondje om Parijs ook weer voor het nodige oponthoud zorgde (hoewel het minder erg was dan vorig jaar) en het ook bij de splitsing van de A10 in wegen richting Bordeaux en Lyon behoorlijk stroopte.  Maar nog net voor het donker werd  doemde in de verte het viaduct van Millau op en reden we tegen negenen ’s avonds de camping op.  Onze mobile home bleek van hetzelfde type te zijn als die we vorig jaar hadden en rook nog helemaal nieuw. Blijkbaar zijn we de eerste bewoners. Hij is alleen spiegelbeeldig ingedeeld waardoor ik steeds de kamers van de kids binnenloop als ik mijn eigen slaapkamer moet zijn en ook regelmatig bijna de douche onderplas.

Over onze extra passagier overigens niets dan lof. Trica laat zich steeds gewillig in de “honden-autogordel” hijsen en zit de eerste minuten rechtop een beetje rond te kijken waarbij haar hoofd lichtelijk schudt op het ritme van de auto, net zoals je wel eens ziet bij die nephondjes met knikkende kop achter op de hoedenplank . Na verloop van tijd zie je haar ogen langzaam dichtvallen waarna ze rustig gaat slapen  tot de volgende stop. En dat de hele reis van bijna 14 uur lang. Geen moment onrustig, geen moment baldadig. Wat dat betreft een modelhondje.

 

Comments

[Grada]

als nou de katten OOK zo zoet waren.. Naar buiten: ja, Doerak, effe, in een wild galopje.. en snel weer huis toe; Dizzy kijkt me verontwaardigd aan: "IK? Ik naar buiten??? Ik wil wel snuffen aan de regen geur... maar verder? nee dus. Ik blijf veilig thuis." En dan galoppeert Doerak haastig naar binnen, want alleen is ook maar alleen!
Bovendien: eng mens in huis: ik zie ze beiden denken: "weet ik wel zeker dat huis dus open en warm is?"
Geniet ze!
Grada

[Letitia]

Ha lieve vijf, ik had jullie inderdaad al twee maal aan de lijn en weet dat jullie de zeer lange reis achter de rug hebben en dat Jean-Paul wat bibberige armen had na al die uren van stuur vast houden. Geen spitsvoet?? Dat is een voet die recht staat. En dan dit keer van alsmaar op gaspedaal drukken.
Geniet van de mooie camping en omgeving en alles wat er te zien is. Ik hoor gaag meer.

[(o)ma; (o)pa]

Leuk joh zo'n verslag.
Ik heb het voor ma meteen maar uitgeprint.

Het was wel weer een reis met hindernissen, zie ik. Maar ja wat wil je als je zo ver weg gaat in het hoogseizoen en dan ook nog naar een land dat bijzonder in trek is voor vakantiegangers.
We kijken uit naar jullie volgende belevenissen.
Geniet maar lekker.
Groeten en liefs, pa

[margo]

hoi hoi
over een weekje komen we ook naar Frankrijk, nog even werken. Houdt Trica van Frans hondevoer of hebben jullie een stapel blikken van haar eigen merk meegenomen?
En gaan jullie trouwens weer een avontuur beleven a la da Vinci, of wordt het een rustige vakantie?
groetjes, Margo