De eerste dag van de vakantie wordt altijd gebruikt om bij te komen van de lange reis. Na 1100 kilometer lang stevig het stuur vast te houden heb ik altijd een beetje last van trillende armen. Het is weliswaar een statische belasting, maar na meer dan 13 uur begin je het toch te merken. Dus om de volgende dag nu weer gelijk de auto in te duiken… .
Samen met Trica en de kids even de camping verkend. Er zijn twee zwembaden maar de meest in het oog springende waterattractie is toch wel het riviertje dat langs de camping stroomt. Het is een zijrivier van de Tarn en de aansluiting is maar een paar honderd meter verderop. Het riviertje stroomt behoorlijk snel en er tegenin zwemmen is bijna niet mogelijk. Het krult zich om een strandje, (nou ja, strandje… meer een tapijt van keien) en het leukste is om aan de ene kant van het strand het water in te stappen en je dan met een behoorlijke vaart naar de andere kant van het strand te laten drijven. Het water is wel freaking koud (zoals Iris dat noemt) en langer dan een half uur hou je het er niet in uit. Maar je kunt je, als echte Hollander, natuurlijk ook vermaken met het bouwen van dammen. En zo te zien zijn er een hoop Hollanders op de camping.
’s Middags was er een kennismakingsborrel bij de accueil waarbij diverse exploitanten je tevens lieten zien wat er allemaal te doen is in de naaste omgeving. Zo kun je het productieproces van Roquefort komen bekijken maar ook een duo sprong met een parachute (parapente) maken. Het is schattig om te zien hoe een poging is gedaan diverse folders ook in het Nederlands te vertalen. “… Wat een geweldig moment, een soort reusachtige 3D-film. Maar de gier is echt en wijst ons de weg inhoog. Dalende verzerkerd en plaatst de piloot mij, vooorbereidend op de landing. “Voila”…eenvoudig en delicaat landen we als een vlinder voor mijn vrienden.” Laten we hopen dat de vliegvaardigheid groter is dan de taalvaardigheid.
Comments