Aveyron

Maandag 27 juli – Gieren en Grotten

Vandaag een tocht gemaakt naar een van de mooiste druipsteengrotten van Frankrijk. Onderweg een bezoek gebracht aan een Gierenreservaat waar Gieren worden grootgebracht onder beschermde omstandigheden.  Deze opruimers van de natuur  (sommige Giersoorten eten vlees en anderen weer botten zodat er van een lijk echt niets overblijft) kwamen hier vroeger in grote getale voor maar waren een paar jaar terug zo goed als uitgestorven. Simpelweg omdat de wet uit oogpunt van ziektebestrijding voorschreef dat alle kadavers in de natuur verwijderd diende te worden. Door nu een beperkt leefgebied van deze wet uit te sluiten is de Gierenpopulatie weer flink gegroeid. In een speciaal centrum kun je door verrekijkers op aanwijzingen van de Gierenbeschermers de Gieren en Gierennesten gadeslaan. Ook staan er bovenop de bergkammen, waar de Gieren zich ophouden, videocamera’s opgesteld die je beneden met een joy-stick kunt bedienen.

De grot van Armand ligt 110 meter diep onder de grond. Je gaat er met een kabelbaantje naar beneden. Met 400 stuks heeft de 4 miljoen jaar oude grot de grootste en mooiste concentratie stalagmieten ter wereld. De grot is zo groot dat de Notre Dame van Parijs er met gemak in zou passen. Tot onze verbazing deed men er ook hier niet moeilijk over dat we Trica mee naar binnen wilden nemen. Daarom leek het Jasmijn  wel leuk het bezoek aan de grot vanuit de ogen van Trica te beschrijven. Hier het relaas van ons huisdier.

“Ook vandaag stapten we weer het grote rode beest in. Altijd als we het grote rode, bewegende beest in stapten kwamen we ergens anders uit.  Het enige wat ik daarvoor hoef te doen is een dutje. Dat is niet zo moeilijk, want het is er altijd lekker koel en van al dat geschud vallen mijn ogen vanzelf dicht.
We stopten. Meteen schrok ik wakker. Waar waren we? Toen ik naar buiten sprong, zag ik een hond achter de deur van een ander groot beest staan. Hij leek op mij maar dan groter. Ik vind dat soort honden niet leuk.  We gingen naar een huisje en liepen daar even rond. Daarna ging ik met de twee jonkies weer terug naar het rode beest. Later kwamen het mannetje en vrouwtje weer terug.  Ze  waren druk aan praten, het ging over gieren of zoiets. Het beest zette zich weer in beweging en ik ging slapen. We stapten weer uit het rode beest en we moesten even wachten. Daarna stapten we weer in een ander groot beest, alleen was deze donkerder en drukker. Gelukkig mocht ik op schoot zitten en kon ik er snel weer uit.  Toen stapte we de koude, natte  schemering in.  Het was binnen, maar toch was het koud en nat. Dat was vreemd. Ik moest een enge trap af en het baasje trok aan mijn riem. Pas toen het mannetje zelf de trap af liep durfde ik het ook. Er stonden hele grote stenen … tja wat waren het? Het leken wel hele grote stenen paddenstoelen. Alsof er allemaal platte elfenbankjes op elkaar waren gedrukt. De baasjes vonden het allemaal heel bijzonder. We liepen een  rondje door die enorme kamer. Er waren veel enge trappen en toen het beest weer instapten was ik helemaal nat en vies aan mijn pootjes en buik. Ik mocht toen niet meer op schoot zitten. We gingen weer het rode beest in en stopten in een dorpje. Daar gingen de baasjes zitten om wat te eten  en kreeg ik een paar lekkere koekjes. Daarna stapten we  het rode beest (alweer) in en kwamen we uiteindelijk uit bij ons territorium. “

Dinsdag 28 juli – La Couvertoirade

 Een van de vijf door de Tempeliers gestichte stadjes die we nog niet bezocht hadden omdat hij wat uit de koers ligt is le Couvertoirade.  Het is tevens nog het meest intact gebleven stadje van het vijftal. De ommuring is nog zo goed als compleet en de gehele binnenstad stamt nog de middeleeuwen. Een soort Carcassonne in het klein. Toegang met de auto is taboe, die moet je op een grote parkeerplaats vlak bij de toegangspoort achterlaten. Via diverse aanplakbiljetten in de omgeving hadden we vernomen dat er vandaag een middeleeuws feest zou zijn met diverse optredens. Dus richting de Tempeliersstad. Omdat we de route du Templiers al een paar keer gereden hadden dit keer  maar de snelweg genomen. En daarbij kwamen we voor het eerst over het befaamde viaduct. Helemaal gratis was dat overigens niet. Een oversteek kost zeveneneenhalve euro.

En inderdaad, het hele dorp had zich in middeleeuws kostuum gehesen en op alle pleinen en straten waren demonstraties van middeleeuwse ambachten, vertoonde middeleeuwse artiesten hun kunsten en klonk middeleeuwse muziek gespeeld op authentieke instrumenten door mensen die van LARP (Live Action Role Playing), in ieder geval in de vakantieperiode, hun broodwinning hebben gemaakt. Ook kon je middeleeuwse vechtsporten beoefenen en boogschieten. Jasmijn was hevig beledigd toen ze te jong (of eigenlijk "tekort" ) werd bevonden en men haar verwees naar het "boogschieten voor kinderen"  een eindje verderop. Dan maar niet. Uiteraard heb ik zelf wel even de boog ter hand genomen. Kortom, je waande je er echt in de middeleeuwen als je de hordes roodverbrande toeristen met enorme camera’s op hun al dan niet ontblote buiken even wist weg te denken.

Hoogtepunt van de dag was het verslaan van “het Beest” dat we de hele dag al iedereen in het dorp de stuipen op het lijf hadden zien jagen. Of het nou lag aan onze gebrekkige kennis van de Franse taal of de verkeerde voorlichting aan Franse zijde, maar op het moment suprême stonden we blijkbaar op het verkeerde plein want er gebeurde niets. Later begrepen we dat de strijd zich waarschijnlijk net buiten de stadswallen had afgespeeld. Want op weg naar de uitgang kwamen we “het Beest” met al zijn begeleiders weer tegen. In plaats daarvan waren we wel getuigen van een Masquerade, een optocht van wezens die de vier elementen water, vuur, aarde en lucht uitbeelden. Jasmijn wil bij een volgende fantasy fair verkleed gaan als vuur (haar vriendinnen als water en lucht) en zal ongetwijfeld inspiratie putten uit de foto’s die we ervan genomen hebben.

Jasmijn was verder extra geïnteresseerd in een winkeltje waar ze prachtig versierde dolken en zwaarden aan de man (in Jasmijn’s geval “aan de vrouw”) brachten. Vorig jaar had ze al een prachtige dolk als souvenir uit Zuid Frankrijk meegenomen, dit keer viel de keuze op een fraai  Tempeliers-zwaard, prachtig bewerkt met hele mooie inscripties, niet alleen op het handvat maar vooral ook op het lemet. Tussen al dat fraais ontdekten Jasmijn ook nog de letters “stainless steel” wat haar de uitspraak ontlokte dat we dit jaar uiteindelijk toch ook nog een mysterie opgelost hebben. En wel het geheim dat de Tempeliers blijkbaar al roestvrij staal kenden.

Donderdag 30 juli – het Strand

Gisteren een rustdag genomen om wat ondergoed te wassen en een beetje door die stapel van 30 boeken heen te komen die we in twee tot de nok gevulde Albert Heijn tassen hebben meegenomen.  Hoewel het geen wedstrijd is worden de bladzijden door iris en Jasmijn verslonden alsof hun leven er vanaf hangt . Ze zitten nu op  zeker vier boeken p.p. (waaronder pillen van 600 bladzijden); zelf heb ik gisteren van mijn tweede boek de laatste bladzijde omgeslagen. 

We zitten hier op nog geen uur rijden van de Middellandse zee en de constante temperatuur van 25 tot 30 graden hier (we hebben overdag nog geen druppel regen gehad)  doet ons verlangen naar verkoelend water. Vandaag daarom de parasol en badlakens  ingepakt en richting Montpellier vertrokken. Wederom over het viaduct.

Daar wachtte ons een kleine teleurstelling. Honden zijn niet toegestaan op de stranden. Gelukkig wisten ze ons in een kroeg te vertellen dat er vijftien kilometer verderop een stukje strand te vinden was waar onze trouwe viervoeters wel  mochten draven. En dat is wat Trica dan ook naar hartelust deed; als een dolleman rende ze rondjes op het strand. Of dat nu was uit enthousiasme of uit noodzaak  is niet helemaal duidelijk.  Feit is wel dat ik direct mijn voeten verbrandde aan het knetterhete zand toen ik eenmaal mijn gympen had uitgetrokken. Ik vroeg me werkelijk af hoe al die rondborstige bruingebrande dames en jongens met six-pack, die iedere keer voorbij kwamen met een karretje vol versnaperingen, dat vol hielden  op hun blote voeten. Maar het viel me op dat ze toch wel erg dicht bij de vloedlijn bleven.  Wat een vakantiebaan overigens, om de hele dag met zo’n karretje het strand op en af te zeulen. We hebben ijsjes gekocht bij een dame die wel zeer enthousiast op Trica reageerde (en daarbij wel erg diep bukte).

Het water van de Middellandse zee  is in ieder geval perfect qua temperatuur en verder was de bodem zeer schoon en allesbehalve blubberig. Het ideale strand. Alleen zou de zon er wat minder fel moeten schijnen. Ondanks de parasol en twee keer smeren ben ik over mijn hele lijf nu rood gekleurd. Gelukkig verlieten we nog net op tijd het strand om niet de rest van de vakantie in het brandwondencentrum te hoeven doorbrengen.

Er was nog wat tijd over om een Chateau even buiten Montpellier te bezoeken.  Chateau de Flaugergues, eigenlijk meer een villa die al drie eeuwen toebehoort aan dezelfde familie die het meer van de wijnbouw dan van de toeristen moet hebben. Maar toch aardig dat ze ons een blik gunden in het vrijwel nog volledig ingerichte landhuis. We werden rondgeleid door een alleraardigste dame van Poolse afkomst die voor iedere nationaliteit wel een aantal wetenswaardigheden wist op te rakelen.  Voor ons Hollanders bijvoorbeeld het “gezicht op Amsterdam” in een verzameling 3D-grafures die de toenmalige landheer  twee eeuwen terug meenam als souvenirs op zijn vele reizen , de 5 Rembrandt etsen en de verzameling originele antieke boeken ergens halverwege de 18e eeuw gedrukt bij Elsevier. 

De dame zorgde ook voor de enorme kasteelhond, een grote zwarte lobbes die nauwelijks omhoog kwam vanwege de hitte maar wellicht nog meer vanwege zijn leeftijd.  Ze was dan ook helemaal in de wolken van onze jonge spring-in-het-veld. Maar leeftijden schatten kon ze niet, want behalve Margot en mij nodigde ze ook Iris uit om de zelf geproduceerde wijn te komen proeven.  Uiteraard hebben we een paar flesjes (en twee glazen met het Chateau erin gegraveerd)  meegenomen.

 

Vrijdag 31 juli – Château Féodal de Montaigut

Eigenlijk hebben we deze vakantie nog geen echt kasteel aangedaan, even los van het landhuis bij Montpelier. Nu zijn de compleet ingerichte kastelen ook niet erg dik gezaaid in deze omgeving. Maar eentje die de moeite waard zou moeten zijn is het feodale kasteel van Montaigut, zo’n half uurtje rijden hier vandaan. 

En inderdaad, hoewel het kasteel niet zo uitbundig is ingericht als de paleizen en lustsloten van de “Louisen en Ludwigen” geeft het toch een heel aardig beeld van hoe men in de middeleeuwen leefde.  De versiering bestaat vooral uit gobelins (waarvan Margot natuurlijk moest checken of ze wel echt waren door het Middeleeuws keurmerk aan de achterzijde te controleren).

Het Château is overigens gebouwd op een begraafplaats uit de tijd van de Visigoten, een volk dat na de Romeinen dit gebied bevolkte. De vele in de rotsbodem uitgehakte graven zijn nog steeds zichtbaar en in een aantal zijn zelfs nog de stoffelijke resten van een voormalig Visigoot zichtbaar. Dat je niet je nek breekt over al die kuilen komt doordat men een glazen vloer over al die graven heen gelegd heeft. Het is wel een beetje morbide om gewoon over  die lijken heen te wandelen.

Trica was nog het meest gecharmeerd van de Middeleeuwse moestuin die men rond het kasteel had aangelegd en vond niets leuker dan dwars door alle groenteperkjes heen te rennen.  Direct naast het kasteel was nog een tentoonstelling van oude rijtuigen en stoomvoertuigen te zien en ook een alleraardigste verzameling bidprentjes in de naastgelegen kapel.  Omdat Trica uiteraard dit heiligdom niet mocht betreden bleef Jasmijn met haar buiten staan. Daar werd ze aangesproken door de “conservator” van de bidprentenverzameling die dacht dat ze een Duitse was en wilde weten hoe die vriendelijke “Hund” heette. Jasmijn begreep er, ondanks een jaar Franse les, daarom geen jota van.

Op de terugweg een rijdende Pizza bus aangedaan omdat het vrijdag is en we dan traditiegetrouw een Pizza nuttigen. Tijdens het wachten even door Creissels gewandeld en Jasmijn en Trica laten afkoelen in de lokale fontein. Vlakbij stond een kraampje waar je kaartjes kon kopen voor de “Les Bateliers du Viaduc”, een soort gondeliers die je onder het befaamde viaduct door varen. Achterin de kraam hing een poster met een Art-Deco prent  van een knappe Batelier die een half ontblote schoonheid voortbewoog. Ik vroeg in mijn beste Frans aan de kaartverkoopster  of dat “ compris” was waarop ze hard begon te lachten en mij vertelde dat dat niet het geval was, maar ze kon me wel een ansichtkaart van het liefelijke tafreeltje aanbieden.    Toch aardig, nietwaar?

 

Zaterdag 01 augustus - Gorges du Tarn per auto

Ter voorbereiding op een kanotocht door de Tarn vandaag de kloof per auto doorgetrokken. Het is een zeer slingerende weg die af en toe nauwelijks breed genoeg is om elkaar te passeren.  Uitwijken is er niet bij; aan de ene kant staat de rotswand in de weg en aan de andere kant wacht je de afgrond. Stapvoets langs elkaar rijden met maar een paar centimeter tussenruimte is soms de enig optie. Maar het is absoluut de moeite waard. De aanblik van recht omhoog rijzende rotswanden is fenominaal en de uitzichten zijn vaak verpletterend. Het mooiste panorama  heb je op “Point Sublime” wat uiteraaard niet voor niets zo genoemd is. De Tarn maakt hier een slinger van bijn 180 graden en op bijna een kilometer hoogte kijk je als een roofvogel over de kloof uit.

 

Op de terugweg nog bijna flink mijn auto beschadigd. Nadeel van bergmassieven is dat er wel een keien vanaf willen rollen die dan op de weg blijven liggen.  Op een gegeven moment zag ik zo’n kei liggen een beetje rechts van het midden. Ik stuur er dus netjes links omheen maar zag daarbij niet zo snel dat op de linker weghelft ook een brokstuk lag. Ik ging er met mijn linker voorwiel vol overheen. Wat een knal gaf dat. Ik vermoedde dat ik die voorband wel af kon schrijven maar wonder boven wonder bleek deze niet lek. En verder heb ik ook geen enkele ander beschadiging kunnen ontdekken aan de auto. Erg veel geluk gehad dus.

Maandag 03 augustus - Mont Aigoual

Gisteren (zondag)  een rustdag genomen en van de gelegenheid gebruik gemaakt om weer eens een paar boeken weg te werken (in totaal hebben we zo’n 30 stuks meegenomen) en ons weblog bij te werken. Zit ik bij de receptie aan een tafeltje op mijn notebook te rammelen, zie ik ineens Trica met een noodgang voorbij scheuren. Totaal de weg kwijt. “Dat is dom zeg, om je hondje zo los te laten rennen met al die auto’s hier” hoor ik naast me een puber tegen een andere puber zeggen. “ Inderdaad, niet normaal ” reageer ik en roep vervolgens heel hard “ Trica!”. Waarop het beestje, allang blij weer een bekende stem te horen, enthousiast mijn kant op rent. “Is dat uw hondje?” antwoord de puber schaapachtig. “Inderdaad, maar mijn vrouw denkt blijkbaar dat het beestje wel los kan lopen en dan bij haar zal blijven”. Omdat ik Margot nergens zie begin ik haar naam te roepen. Maar wie er ook reageert; geen Margot. “Uw hondje luistert beter dan uw vrouw” merkt de puber gevat op. Uiteindelijk vind ik Margot aan de andere kant van de camping, zoekend naar Trica.

Vandaag naar het oosten, de Cevennes in. Naar het hoogste punt in de wijde omgeving; de Mont Aigoual (op 1567 meter hoogte), waar een meteorologisch instituut is gevestigd. Maar eerst nog “een dieptepunt” opzoeken. De onderaardse rivier “Abime de Bramabiau”. Wat Octiaans is voor “het gebrul van een stier”. Dat is het geluid dat door de onderaardse spelonken galmt als het water zich met volle kracht naar buiten werkt. In het voorjaar dan, want momenteel vormt de hoeveelheid water die uit de rotsen sijpelt maar een bescheiden stroompje. Toch is een bezoek aan dit natuurverschijnsel een bijzondere ervaring. Vesten mee want het is nog geen 10 graden in de kloof. Langs de onderaardse rivier is, op een meter of zes hoog, een wandelpromenade gebouwd. Het is bijna niet voor te stellen dat het water soms in zo’n grote hoeveelheid langs dendert dat zelfs op zes meter hoogte alles wordt weggevaagd. Na zo’n “vloed” moet het gehele wandelpad opnieuw worden aangelegd. Dat is voor het laatst voorgekomen in 2003. De onderaardse rivier is het slijtresultaat van miljoenen jaren; in de kloof zijn stenen gevonden met voetafdrukken van Dinosauriërs.

Op de Mont Aigoual heb je een prachtig uitzicht over zowel de Cevennes als de Causes. In het meteorologisch instituut is behalve een tentoonstelling over het meten en voorspellen van het weer ook een prachtige fotoverzameling te zien van het Instituut door alle seizoenen heen.

 

Omdat op deze plek twee totaal verschillende weersystemen (die van de Atlantische oceaan en van de Middellandse zee) met elkaar botsen, kunnen de weersomstandigheden hier behoorlijk extreem zijn. Een paar meter sneeuw is geen uitzondering en de top staat bekend als de natste plek van Frankrijk met zo’n 260 dagen regen per jaar.  Het levert in ieder geval prachtige plaatjes op en het moet volgens mij en genot zijn om hier een jaartje te mogen werken.

Dinsdag 4 augustus - kanovaren op de Tarn

 

De Dourbie waren we al op geweest, vandaag was de Tarn aan de beurt om door ons bedwongen te worden. Nou ja, “bedwongen…”. In deze tijd van het jaar mag je al blij zijn als er voldoende water door stroomt om niet met je kano vast te komen zitten. En juist omdat de rivier zo toegankelijk is zoekt iedereen hem op. We waren er al voor gewaarschuwd in onze reisgids; de Tarn is in het hoogseizoen drukker dan een boulevard in Parijs op zondag. Om het mooiste stuk te kunnen bevaren, daar waar de rotsen aan weerszijden recht omhoog steken, moet je eerst een flink stuk stroomopwaarts rijden. Vanaf het meest bekende instap punt ”au Moulin de la Malène”  (“de Watermolen”) tot aan de Pas de Soucy is het elf kilometer varen. Dan moet je echt uitstappen want voorbij de Pas de Soucy is de Tarn gebarricadeerd door gevallen rotsblokken en kun je alleen nog maar verder als je het formaat van een smurf hebt. Het water wringt zich hier overigens op spectaculaire wijze met zeer veel kracht door de spleten. Het is een dusdanig indrukwekkend gezicht dat men er speciaal een uitzicht punt voor gemaakt heeft (toegang 50 cent). In plaats van te varen kun je hier wel proberen de overkant te bereiken door over de rotsblokken te springen. Dat dit niet geheel zonder gevaar is blijkt uit een aantal “ in memoriam” bordjes voor mensen die de overkant nooit bereikt hebben. Daaronder een landgenoot die ergens halverwege de jaren zestig mis sprong en pas maanden later gevonden werd.

Varen over de Tarn is een stuk minder spectaculair dan over de Dourbie maar “het uitzicht” daarentegen is absoluut mooier. De rotsen, die op sommige stukken aan beide zijden als een loodrechte muur uit het water oprijzen, doen je erg nietig voelen.  Ook zijn er bijzondere rotsformaties te bewonderen die bloemrijke namen als “ de Champignon” of “ de stoel van de Duivel”  gekregen hebben.  Soms is de gelijkenis met een voorwerp uit het dagelijks leven wel erg  frappant. Zoals voor dat mannetje en vrouwtje die halverwege de tocht boven op je neer kijken.

Omdat de toch op zich vrij simpel is hielden we Trica ook wat minder strak. Het beestje hing gezellig over de rand en was vooral bezig de andere kano met Margot en Jasmijn in de gaten te houden. Daarbij hing ze op een gegeven moment zo ver uit de kano dat ze haar evenwicht verloor en in het water plonsde. Kopje onder. Iris kon haar nog net aan haar tuigje opvissen. Door de schrik maar vooral door het feit dat ze kopje onder ging was ze daarna toch een tijdje van slag en zat ze rillend in de boot. Eenmaal opgedroogd, en dat duurde niet lang want het was weer snoeiheet, kwam haar altijd goede humeur weer snel terug. Ik geloof niet dat ze er een trauma aan overgehouden heeft.

Woensdag 05 augustus – Montpellier

Traditiegetrouw staat altijd minimaal één bezoek aan een grote stad op ons programma. Om wat cultuur te snuiven en om gewoon lekker te winkelen. De stad die in deze streek het meest het predicaat “groot” verdient is Montpellier. In grootte de 8e gemeente van Frankrijk, maar die vermelding in de top tien komt vooral door het meetellen van alle omliggende gemeentes die ook onder het bewind van de burgemeester van Montpellier vallen.  De stad ligt een klein uur rijden hiervandaan, als je tenminste de snelweg pakt en bereid bent 7,70 Euro neer te tellen om via het befaamde viaduct de Tarn vallei over te steken. Je komt de stad vanuit het Noorden binnen. Merkwaardig genoeg rij je dan niet in één lijn naar het centrum maar maak je een soort spiraalbeweging die je steeds dichter bij het middelpunt brengt. Ik zei nog tegen Margot (met Jericho in gedachten), “ Als we er nog een keer omheen rijden stort de stad in elkaar”. Misschien hadden we toch beter de raad uit onze reisgids op kunnen volgen en de auto aan de rand moeten zetten om vervolgens de wereldberoemde tram te pakken. Het zijn dezelfde moderne trams die we ook in Rotterdam tegenkomen maar dan vele malen leuker gepimpt. Op de ene lijn rijden tramstellen kleurig versierd met bloemen, op de andere lijn trekken donkerblauwe wagens met witte zwaluwen voorbij. Maar helaas, we waren eigenwijs. Na een uur lang geprobeerd te hebben een van de vele ondergrondse parkeerplaatsen te bereiken begon het verkeer ook aardig te stropen. Dat we zo ondertussen aardig bij het middelpunt moesten zijn aangeland leidde ik af uit het feit dat we onder een soort Arc de Triomphe reden. Uit mijn ooghoeken zag ik in het tunneltje uitsparingen waarachter rijen geparkeerde auto’s zichtbaar waren. In een opwelling mijn stuur naar rechts gegooid na verlaten van het tunneltje en zowaar, we draaide een oprit naar een parkeergarage op. De triomfboog blijkt op het hoogste punt van de stad te staan en is daar neergezet door Lodewijk de 14e die zelf, gezeten op een paard, door de boog heen de stad overziet. Deze megalomane heerser heeft indertijd per wet bepaald dat niemand ooit over hem heen mag kijken. In heel Montpellier is dan ook geen gebouw te vinden dat boven dit reusachtige standbeeld uit steekt.

Als winkelstad is Montpellier een goede keus. Margot en de kids vonden in de kleine straatjes precies de winkels die ze leuk vinden. Iris raakte vooral in extase bij het vinden van een zaakje geheel gevuld met lollies in alle soorten en maten (tot aan een halve meter in doorsnee toe).

Alle winkels komen uit op een reusachtig plein, het grootste voor gemotoriseerd verkeer verboden plein van Europa en mogelijk zelfs van de wereld. Op een gegeven moment bukte ik omdat ik een dacht een muntstuk te zien liggen (bleek een koperen plaatje te zijn waarvan het nut me onduidelijk is) en het viel me op dat de stenen waaruit het plein is opgebouwd wel heel erg heet worden in de knallende zon. Ik vraag me werkelijk af of Trica, en andere honden, daar geen last van hebben. Uit voorzorg hebben we haar regelmatig met haar pootjes in een fontein gezet of haar met de poten van de vloer gehaald door haar bijvoorbeeld op een bankje te zetten. Eén keer raakte ze daarbij met haar achterpoot bekneld tussen twee planken van de zitting. Dat deed blijkbaar zo’n zeer dat ze de hele boel bij elkaar kermde, en niet eventjes maar een paar minuten lang. Wat kan er een hoop herrie uit zo’n klein hondenlijfje komen. Even was ik bang dat we nog aangehouden zouden worden wegens dierenmishandeling. Maar dat ze echt wel haar achterpootje verrekt had bleek uit het feit dat ze de eerste paar minuten haar weg hinkend vervolgde. Na een minuut of tien leek alles gelukkig weer “back to normal”.

Omdat het zo warm en het slenteren daarom erg vermoeiend, hebben we ons, geheel tegen onze principes in, laten rondrijden in een toeristisch treintje. Er was zowaar een audio toelichting in het Nederlands en zo kregen we allerlei leuke ditjes en datjes te horen en werden we gewezen op beroemde plekjes die anders aan onze aandacht zou zijn ontsnapt. Zoals dat raam in dat oude gebouw waaruit Alain Delon sprong in een poging een einde aan zijn leven te maken in de film “Les deux hommes dans la Ville”. Onderweg zagen we verder nog een paar leuke winkeltjes die we naderhand weer per voet hebben opgezocht.

 

Om ons bezoek aan Montpellier nog een cultureel tintje te geven ook nog een paar kerken in gedoken. Daaronder een die Trica wel aansprak; de eglise Saint Roch ofwel de kerk van de heilige Rochus. Deze Rochus wordt strijk en zet afgebeeld in gezelschap van een hond. Deze trouwe viervoeter zou hem dagelijks van voedsel hebben voorzien en zijn wonden hebben schoongelikt toen hij ergens in de 13e eeuw tijdens een pelgrimstocht door de pest werd getroffen. Mede door dit voorval is Rochus de beschermheilige van pelgrimsvaarders en zieken geworden en ligt deze kerk op de pelgrimsroute naar Santiago de Compostela. Tot onze niet geringe verbazing werden we in het kerkje dan ook in het Nederlands (of eigenlijk in het Vlaams) aangesproken door een alleraardigste dame die er verbleef om pelgrimgangers op te vangen.  Van haar kregen we het hele verhaal over Rochus te horen.

De hele stad kent vele gezellige hoeken en straten waarvan er een paar versierd zijn met door lokale kunstenaars opgeleukte betonpaaltjes. Bijzonder is ook het restaurant tegenover de Saint Roch dat niet is wat het lijkt. Heel veel is nep en er simpelweg opgeschilderd. Zelf de reflectie van de kerk in de ramen is gezichtsbedrog. Probeer in onderstaande foto maar eens vast te stellen welke mensen en ramen echt zijn en welke niet. Werkelijk waar,in de hele gevel zijn maar drie raampjes en 1 deur aanwezig en geen van de getoonde mensen op de wanden is van vlees en bloed.

Montpellier kent behalve het oude centrum ook een heel moderne wijk Antigone genaamd. Je komt er alleen via een poort en het bestaat uit een verzameling woningen kantoren, overdekt winkelcentrum en zelfs een zwembad in een soort neoclassicistische stijl. Met heel veel groen (palmbomen die het een mediterraan karakter geven) en watersculpturen (bedriegertjes). Het moet voor een kind geen straf zijn om hier op te groeien.  Over Montpellier kunnen we nog bladzijden volschrijven. Het is gewoon een stad die je aan moet doen als je toevallig in de buurt bent. Ons bezoek (en daarmee ook een beetje onze vakantie) sfeervol afgesloten met een etentje op een terras. Daardoor was het inmiddels een beetje donker toen we uiteindelijk vertrokken. En dat leverde weer beelden van een zeer fraaie zonsondergang op.

Donderdag 6 augustus – Puncho d’Agast

Onze op-een-na-laatste dag alweer. De kinderen willen graag nog een paar boeken verslinden, Margot en ik hebben vooral behoefte aan een wandeling. Vanaf onze camping kijken we uit op een massief, genaamd Puncho d’Agast, dat in het weekend soms prachtig verlicht is en waar overdag vaak tientallen parapenters als bontgekleurde vlinders omheen zwermen. Het leek ons wel een aardig idee om naar die top te gaan om daar wat rond te wandelen en de camping eens van bovenaf te bekijken. Maar eerst de "take off" van een aantal parapenters gevolgd bij het speciaal daarvoor geprepareerde platform. Je moet toch wel enige lef hebben om je daar onvoorwaardelijk naar beneden te storten. Het is mogelijk als duo-passagier mee te zweven. Een korte vlucht, in één lijn naar beneden komt op 65 euro, om eerst een beetje rond te vliegen zul je tenminste 130 euro in je poeplap moeten hebben. Maar je hebt dan wel een aantal minuten een adembenemend uitzicht over Millau. De camping zag er zeer nietig uit vanaf deze hoogte. Even rechts van de twee zwembaden ligt onze mobile home, daar waar je twee minuscule figuurtjes in ligstoelen een boek ziet lezen.

Bovenin beginnen diverse bewegwijzerde wandelroutes en we kozen er een die vlak langs de afgronden gaat om zo nog een paar magnifieke vergezichten te krijgen. Geen wandelkaarten gekocht dit jaar en dus, ondanks de paaltjes met merktekens, in eerste instantie de verkeerde kant opgelopen. Geen vergezichten maar een steeds dichter wordend bos. Uiteindelijk maar weer dezelfde weg terug genomen om het opnieuw te proberen. Geen onaangename wandeling overigens want het was wederom snoeiheet en de bomen zorgden voor de nodige schaduw. Bovendien kwamen we in het bos diverse bijzondere dieren tegen zoals enorme gifgroene salamanders en zelfs een reehertje. Het beest stak nog geen tien meter bij ons vandaan heel rustig het bospad over. Trica was, net als wij, zo verbaasd dat ze vergat er achteraan te gaan.

De tweede keer liepen we wel goed en de panorama’s waren inderdaad weer zeer de moeite waard. Ik heb ze langdurig op me in laten werken en ze zorgvuldig in mijn geheugen geprent want de komende 365 dagen zullen we het weer moeten doen met “the Dutch Mountains”.

Vrijdag 07 augustus – Geen opgraving, wel een ijsje

 

Niet eens zo ver van onze camping ligt de opgraving Graufensenque waar in de tijd van de Romeinen zo’n 500 bedrijfjes bezig waren potten en ander aardewerk voor huishoudelijk gebruik te bakken. Deze werden tot diep in India en Rusland verhandeld. Een zeer vroege vorm van massaproductie dus , te bezichtigen op een site die interessant genoeg is om in alle reisgidsen genoemd te worden. Dit stukje cultuurerfgoed konden we toch niet laten liggen en vandaag was onze laatste mogelijkheid. De dame van de receptie was echter dusdanig lang in discussie  met landgenoten en zo overduidelijk bezig ons “stomme toeristen” te negeren dat we na een half uur wachten bij de kaartverkoop er genoeg van hadden en aftaaiden. Dan maar geen Gallo-Romeinse resten.

In Millau nog even een ijsje gekocht. Nou ja, “even”.  Margot had een paar dagen eerder tijdens een bezoek aan een geheel ander plaatsje aan Jasmijn beloofd dat ze tijdens de vakantie een keer het allergrootste en allerduurste chocolade ijsje mocht nuttigen. En die belofte moest nog ingelost worden. We wisten nog dat het ijsje waarop Jasmijn haar oog had laten vallen van het merk Miko was. Laat Miko nu net geen hofleverancier van Millau zijn.  Na meer dan een uur slenteren en koekeloeren in bijna alle ijsboxen van Millau vonden we even buiten het centrum zowaar een kroeg die het begeerde ijsje in zijn assortiment had. Notabene slechts op enkele honderden meters van de plaats waar we onze auto hadden achtergelaten. Hadden we de verkeerde kant opgelopen (zoals we zo vaak doen) dan waren we binnen een paar minuten klaar geweest. De rest van de dag bezig geweest ons geestelijke en lichamelijk voor te breiden op de terugtocht. Daarbij bezoek gekregen van de campingkat die al vaker is langsgeweest en inmiddels besloten had dat hondevoer toch ook wel smakelijk en voedzaam is. Trica, gewend aan twee van dergelijke haarballen, vond het geen enkel probleem het eten te delen.