Pas de luge d'été

Aan een van onze familieverslavingen zijn we tot nu toe niet toegekomen. Rodelen, of luge d’eté  zoals ze het hier in Frankrijk noemen, lijkt niet tot de mogelijke activiteiten in deze omgeving te behoren. Daarom vandaag maar eens vroeg opgestaan om een flink eind richting de Pyreneeën te rijden. Daar zitten diverse wintersportcentra en die exploiteren de ski-pistes in de zomer vaak wel met een rodelbaan. Ons doel is les Anges zo’n 75 kilometer hiervandaan. De weg slingert dwars door de bergen en we hebben bijna tweeëneenhalf uur nodig om die afstand te overbruggen. Een mooie rit, dat wel, maar behoorlijk door elkaar geshaked bereiken we het wintersport stadje. Het Syndicat d’Initiative is dicht voor de lunch dus strijken we ergens neer om de tijd te overbruggen met een crêpes.  Het wachten blijkt tevergeefs te zijn. Volgens het VVV is rodelen tot in de verre omtrek niet mogelijk. Dit wordt dus onze eerste vakantie sinds misschien wel 10 jaar dat we niet op een sleetje de berg afgescheurd zijn. Om de rit niet helemaal voor Jan Doedel gemaakt te hebben besluiten we met de telecabine naar boven te gaan om vanaf de eerste Pyreneeën toppen in ieder geval van een prachtig uitzicht te genieten. Ook dat valt tegen. Eenmaal boven begint het te regenen en van een leuke wandeling over de kammen kan geen sprake zijn. Dan maar door naar Mont Louis, het hoogste vestingstadje van Frankrijk gebouwd door Vaubain, de bekende fortenbouwer van wie we bij vorige vakanties in Frankrijk ook al het nodige hebben mogen aanschouwen. Het is inderdaad een aardig, nog volledig ommuurd, stadje (een soort Carcassonne in het klein) maar je bent er zo uitgekeken. In het dorp vinden we nog een aardig winkeltje dat luistert naar de naam “Margot” waar we een aantal sieraden kopen (onze eigen Margot is tenslotte zeer binnenkort jarig). En we brengen nog een bezoek aan een winkel dat geheel in het teken staat van de zonnecollector waardoor het dorp eigenlijk nog het meest bekend geworden is. Deze enorme spiegel die het zonlicht convergeert tot een bundel met een temperatuur van 7000 graden staat even buiten het stadje. De functie is wat vaag, maar waarschijnlijk wordt hij alleen voor experimentele doeleinden gebruikt. Het winkeltje staat in ieder geval vol met artikelen die in deze zonneoven getransformeerd zijn tot hoopjes ondefinieerbare massa die je uiteraard in ruil voor een flink bedrag mee naar huis mag nemen.

Op de terugreis begint het niet alleen harder te regenen maar op een bepaald moment zelfs enorm te hagelen. In tegenstelling tot vele andere automobilisten besluit ik de wagen niet aan de kant te zetten maar juist door te rijden om de bui zo snel mogelijk weer uit te zijn. De temperatuur zakt inmiddels tot 8 graden. En dan te bedenken dat we gisteren nog liepen te puffen bij een temperatuur van 36 graden!