Nu is gebleken dat rodelen in deze contreien niet mogelijk is zullen we moeten zoeken naar een andere activiteit om onze “need for speed” te bevredigen. Kanoën hadden we al een keer gedaan en echte klimgeiten zijn we niet. De keus is dus gevallen op “raften”.
Daarvoor moet je een behoorlijk aantal kilometers stroomopwaarts zijn, dus eerst de rivier de Aude een klein uur lang per auto gevolg tegen de stroomrichting in tot we in het dorpje Belvianes bij het watersport centrum “Rodeo Raft” arriveerden. De naam had bij ons al een belletje moeten laten rinkelen.
Werd je bij het kanoën, na een woeste rit over de weg, aan je lot overgelaten, hier ging het er een stuk grondiger en gedisciplineerder toe. Eerst een wet suite aanmeten met bijbehorende helm en windjack en vervolgens uitgebreide instructies en een klein kwartiertje oefenen op het droge. Wat te doen als je overboord slaat (je laten drijven op je rug met je voeten naar voren tot je vanzelf tegen de boot of de wal knalt) en hoe te reageren op noodkreten van de leider. Dat had ons nog verder moeten alarmeren. Maar nog steeds dachten wij in onze naïviteit dat het om een pleziervaart zou gaan. We hadden het immers al een keer in Duitsland gedaan en dat was voor het grootste deel een “achterover leun tocht” geworden. Of het nu lag aan het feit dat het daags ervoor flink geonweerd had of niet, de Aude bleek toch een stuk wilder. Hotsend en klotsend schoten we over het water. Jasmijn lag na ongeveer 2 minuten, toen we voor de eerste keer een rots net niet wisten te missen, al bijna overboord. Dat werd hard werken.
Na van de eerste schrik bekomen te zijn joeg onze gids ons met de rubberboot naar de kant “om een stukje te gaan zwemmen”. Wat een grapjurk dachten we nog. Maar het was menens. Eerst een meter of 4 omhoog klimmen en dan omstebeurt op de 3e tel van de rots naar beneden springen. Gekkenwerk. Maar op zo’n moment ben je net die domme Lemming die zich met al zijn soortgenoten van de rots laat vallen. Behalve Jasmijn dan, want die bleef stokstijf staan op “troi”. Onder luide aanmoedigingen van de rest van de club die al in het water lag sprong ze er bij de tweede aftelling dan toch maar in. Erg dapper. 
Of het nu was om een ieder vertrouwd te maken met het water voor het geval je overboord mocht slaan of om de wetsuites vol te laten lopen en zo een isolatielaag te creëren weet ik niet, feit is dat we het daarna allemaal een stuk warmer hadden. Gloeiend van trots over deze stunt of een op dat moment pas goed functionerend wetsuite?
Het ergste deel van de toch moest toen nog komen. Maar op dat moment had iedereen zich al gewoon overgegeven aan de elementen en genoten we met volle teugen. En we hebben er bewijsmatariaal van! Op strategische punten, boven op een rots of brug of in een bocht, stond steeds een medewerker van het watersportcentrum met een digitale camera. Een CD-tje na afloop met de beste foto’s was snel gemaakt. Hierbij een impressie.
Jullie lijken met die pakken aan net Amerikaanse Footballers. Ik vind het wel moedig hoor om dergelijke tochten te gaan ondernemen.
Zo te zien hadden jullie nog twee andere waaghalzen ook aan boord. Neem tenminste aan dat de figuur in de afwijkende outfit de gids is.
Die instructies en zo gaat dat in het Frans of spreken ze vanwege de toch wel grote stroom toeristen daar voldoende Engels om alles duidelijk onder woorden te kunnen brengen. Nederlands zal er toch denk ik wel niet gesproken worden.
Het verdere verslag horen we nog wel een keertje. (O)pa
Geplaatst door: (o)ma; (o)pa | 13-8-08 om 15:33